S’guxon të vdes njeriu (prozë poetike)

Ngatërrohemi me ankthin, këmbë e duar lidhur trupojmë vagullisë mbi humnerë kumbuese, ku heshtin edhe gjinkallat e sikur themi se si do të ishte kjo botë sikur të mund të fluturonim mbi vjeshtë e përtej saj.

Thatësisë ndoshta do t’i iknim, do të fshiheshim nga e gjithë gjallëria mashtruese, duke arritur atje ku shtriga s’mund të na mbërrijë e ku edhe mbërritja shpesh e humb kuptimin.

Të shtrirë do të rrinim nga lodhja e pritjes, horizontit duke menduar arritjen e dashurisë për atdheun e stërmunduar. Aty, nga ora në orë, mund të pëlcasë bomba e padukshme; nga dita në ditë, mund të rrëzohet shekulli bëmave pa lidhje, muret sikur ndërtohen me tulla prej shekulli e që ngjiten drejt një shekulli tjetër, gjithashtu të vdekshëm.

Të djegur e të kërrusur mbi rrënjë të kohës, as të rinj, as të vjetër, bindemi se s’guxon të vdesë njeriu në do kohë të pakuptueshme, se do të thoshim: po dorëzohet para vdekjes lugati i mallkuar.

Ramadan Mehmeti