Nuk njihen më as djalli, as engjëlli

Prozë poetike nga Ramadan Mehmeti – Rrugëve të lëbyrta të udhëtimit pa fund kam humbur shumë nga vetja. Nuk po di më kush ka filluar vajin e kush po ia thotë këngës. Zagushia më bën të dridhem ethesh të ftohta. Syve të mendjes më endet pamja amorfe, e një hije e saj më rri kundrejt, duke më sfiduar marrëzisht.

Nuk po e njoh më as djallin as engjëllin, më bëhet se as veten, tek mundohem t’i pikturoj mëkatet e pabëra e më teket të zhytem në mëkate deri në fyt. Vetja ime e frustruar sikur është bindur se mëkati mundëson një formë të përkryer jetese. Bindem se nuk është ashtu, kur shoh se si djalli rri këmbëkryq kundruall, e ngërdheshet dreqnisht meje, duke më shikuar nga majë e gishtërinjve e në majë të kresë sime, ku koha paska derdhur borë e ku bufi gjëmon deri në orët e vona të natës.

Me buzë të shkrumbuara e me shumë të pathëna shoqëruar, bluaj në kokën time dhe e shoh se sa pak i munguaka njeriu për të mos gjallëruar. Mbetur as I gjallë e as i vdekur, rreshkem ëndrrave të diellit …/rajonipress/