Dua se dua

Poezi nga Demush Mehmeti

S’dua vetëm se duhet
Jo s’dua
Thjesht
Dua se dua

Vetën nuk e hudhi
E dua
E dua për mua
Dua frymën

Që më jep zemër
Ta pagëzoj
Me timin emër
E dua punën

Që bën nder
Më jepë dritë e emër.

NJERIU ËSHTË NJERI

Thonë i ka dalë zëri i lig
I ka dalë
E janë përhapë fjalë
Janë përhapë
Për engjull u njohë
Doli i lig djall

Thonë piku vmrekullia
Piku
Mendja nuk ta merrë
U njohë djall i lig
Tani si rngjēll
Shkëlqen dhe dritë bēnē

Thonë ndodhë çudia
Ndodhë
Por bota është një botë
Njeriu është njeri
Djallin dhe engjëllin
Vet e pjell koka e zemra tij!

LE TË JEM

Ndoshta kem mundur
Me qen
Ndryshe
E krejt më ndryshe

E di
Si jeta do ishim
Dhe prapë do ishim
Si do që të ishim

S’di si do jem
E si do që të jem
Le të jem
Si jeta krejt vetvetja !

A DO KETË

S’di a do ketë pakë
Vetëm pak
Qetësi

Ti gëzohemi
Kësajë të bardhës
Më të bardhes
Të priturës
Shumë priturës ditë

Ta ruajmë vet
Nga çdo zezonë
Errësirë

Nga të zezat
Më të zezat ditë
Që kanë ikë

E ardhmja ditë
Të na vjenë
Të na vjenë e pa ndytë !

NDOSHTA

Ndoshta diku
Një zemër vetngushllohet
Apo vetën qortonë

Pse nuk u kuptua
Apo
Se tha atë që ndjeu
Nuk e tha

Ndoshta diku
Një tjetër zemër vuan
Krejt e pa faj

Vuan
Pse se bëri
Një më të duhurin mëkat!

REBELOHEM FORT

Unë di të qesheme
Bukur
Ëmbël e but

Di të mallëngjehem
Dhimbshëm qajë

Si foshnje e padjallzuar
Gëzohen
Strukem
Frigohem si i marr

Di të ndihem i fyer
Rebelohem fort
Ashtu
Si dinë të rebelohet
Një
Më i madhi revulucionar!