Zëri i trishtë (Prozë poetike)

Nga Ramadan Mehmeti – Në këtë mesnatë po skuqet terri e po hijezohen yjet. Ndoshta pse në murin e lashtë po dëgjohet fuqishëm tiktaku i një ore të re. Kujtesa se nga vjen e flet për do vite shumë të vjetra e do mplakje shumë të reja.

Ndoshta edhe koha është plakur këto vite e shekuj, sepse është disi shumë e paqëndrueshme dhe e rënduar me zvarritjen e së shkuarës e me ardhjen e së ardhmes, duke mos arritur ta krijojë assesi qetësinë e vet.

Është kohë kur nga varret dalin shpirtrat, po sonte asnjë shpirt s’pipëtin. Thua se e kanë frikë atë zhurmë tiktake, tek prish heshtjen e natës e pashpjegimit të gjatë. Kap orën t’i kthej akrepat mbrapsht e mundi më shkon kot, ajo as ndalët e as tregon kohë të saktë.

Një zë i trishtë bërtet se ajo është duke matur kohën e vonuar. Një zë tjetër, edhe më i çjerrë, thotë: ruajuni se mos fillon e këlthet ajo katrahurë e trishtimi nuk na ndahet mandej./rajonipress/