Prishtina, xhungla jonë urbanistike!

Nga Adrian Çollaku – Pesë vjet më parë isha i bindur se kisha përzgjedhur pjesën “më të mirë” për të banuar. Lagjen te Parku i Qytetit. Qiraja ishte pak më shtrenjtë, por kisha pamje kah parku që të çelen sytë kur zgjohesh në mëngjes. Fatkeqësisht kisha gabuar dhe nuk shkoi gjatë dhe çdo gjë u përmbys. Pak muaj pas vendosjes, papritmas i dëgjoj çekiçët dhe zhurmën e punëtorëve që kishin nisur ta prishnin një shtëpi të vogël, aty pranë.

Zhurma disi durohej pasi, sado të zgjasë, një ditë do të përfundojë. Se do të dalë më e keqja, nuk e kisha menduar. Së shpejti ndërtesa aty pranë, gati ngjitur me banesën time, lëshoi shtat, por shpresoja se do të ndalonin. Edhe këtu e kisha pasur gabim. Ndërtimet vazhduan dhe së pari ma zunë diellin. Nuk shkoi shumë dhe më zuri edhe dritën.

Komshiu ndërtesën dhjetëkatëshe e kishte nisur vetëm 80 centimetra larg, aq sa për të na “ngufatur” si të ishte burg.
Për pamjen e bukur të parkut, as që ëndërroja më sepse më kishte kapur sikleti. Veç ai që e ka përjetuar mund ta kuptojë atë gjendje terri që të bëhet gjithnjë e më e padurueshme. Komuna që lejonte këtë kasaphanë ndërtimore bëhej e shurdhër ndaj ankesave e protestave tona.

Zgjidhja e vetme mbetet largimi sa më i shpejtë nga lagjja e shndërruar në xhungël urbanistike. Lagjja që me bekimin e pushtetarëve është shndërruar në fatkeqësinë e atyre që banojnë aty. Lagjja ku edhe drita e diellit është bërë luks. E të mos flasim për parkingje, rrugë normale, trotuare, gjelbërime…
Pronarit fatkeq të banesës, ia ktheva çelësat pasi po ndërroja banesë.

Pak me forcat e mia e pak edhe me ndihmën e familjarëve vendosa t’i jap fund jetesës së qiraxhiut. U përcaktova për një lagje paksa më periferike. Me shpresë se kryetari Isa e kishte me gjithë mend kur premtonte rend e rregull metropolitan dhe se nuk do të lejojë të përsëriten dështimet si ato te Parku, u përcaktova për zgjidhjen.

Ishte “Lagja e Spitalit”. Isha shumë entuziast në fillim. Shpesh ktheja për të parë përparimin e ndërtesës që po rritej. Megjithatë, s’të lënë të gëzohesh. Edhe kjo doli zgjidhje e gabuar. Pa kaluar as tre vjet, lagja ka filluar të ngjasojë si shumë me atë te Parku i Qytetit. Ndërtimet janë shpeshtuar aq shumë dhe pa kurrfarë plani urbanistik, saqë tashmë është vështirë të kalosh andej e lëre më të jetosh aty.

Degradimi fatkeqësisht nuk po ndodh vetëm me këto dy lagje ku kam pasur fatin apo fatkeqësinë të jetoj. E njëjta po ndodh thuajse në të gjitha lagjet që janë lënë në mëshirën e matrapazëve e profiterëve të mafisë ndërtimore. Mafisë ku roli i komunës e zyrtarëve të korruptuar dokumentohet me vetë ndërtimet e tilla para të cilave i mbyllin sytë.

Nuk duhet të jesh arkitekt a ekspert i ndërtimeve dhe urbanizmit për të kuptuar se po ndërtohen jashtë çdo kriteri a standardi, pa rrugë, pa parqe, pa parkingje, pa trotuare, pa hapësirë të mjaftueshme…

Më shumë se tmerri i tërë këtij degradimi nga i cili do ta pësojnë edhe brezat që vijnë, është shqetësuese se gati askush nuk reagon dhe as nuk mërzitet për këtë fenomen shqetësues. Njerëzit kanë preokupime tjera, më të mëdha e më të rëndësishme se mjedisi ku jetojnë.

E tërë vëmendja është përqendruar në bisedimet Kosovë – Serbi. Secili tash merret me zgjidhjen e problemit të veriut. Shumë pak, thuajse askush nuk merret me problemet reale, problemet tona të përditshme, problemet jetësore që po na ngufasin.

Komuna e Prishtinës, në krye me Isa Mustafën duket se tanimë janë dorëzuar ose janë bërë pjesë e krejt kësaj. Jo vetëm që nuk e ndaluan trendin e degradimit por vetëm sa e kanë rënduar “tmerrin” e të jetuarit në kryeqytet.

Është shumë befasuese se si edhe partitë opozitare, shoqëria civile dhe asociacionet apo shoqatat e arkitektëve mbajnë gojën mbyllur. Asnjë zë kundër këtij degradimi. Asnjë zë në mbrojtje të qytetit e të qytetarëve të Prishtinës.

Nëse vazhdohet me këtë, Prishtina do të jetë shembull i qytetit që ngufat veten. E kryetari i Prishtinës dhe i LDK-së duhet ta harrojë përsëritjen e fitores në “Prishtinën metropolitane” që ka mbetur një fjalë boshe.