Nëna jeta ime

Poezi nga Enver Sahiti

Të falem ty o nënë
Je jeta e zemrës që ti
ma dhe

Bota është më e vogël
veç sa një grimë
Se fjala e jote , biri im ,
kur më the.

Ah sikur të mundja të vi..
Të i shqyej pëlhurat qiellore
E të ngjitem lart në parajsë
Ta shoh fytyrën tënde engjëllore.

Edhe këtu ishe engjull
E urtë, e butë e me plot erë dashurie
Jo vetëm për ne që na e fale jetën

Por për të gjithë ata që i njihje..
Emër i praruar me shkronja ari NËNË ishe dhe përher ke mbetë
Kalove nëpër luginën e vdekjës
Vetëm e vetëm për të sjellë jetë.

Enver Sahiti Prishtinë

Te portë e vjetër, gjej kujtimet
Te portë e vjetër, rri menduar, valë kujtimesh më sjell në kokë.
Veç kjo portë qëndron stoike, për të kujtuar historinë tonë.
Kishte shumë porta të tilla, në një kohë e një zaman.
Simbol burrërie e mikpritjeje, që sot vështirë diku ta gjesh.
Ishin kullat me mure guri, aty ku thurreshin në këngë lavdi.
Rrinin burra të asaj kohe, që e bënin historinë.
Në kulla dëgjohej për shumë trima, që burrat e fisit iu jepnin hakun.
Siç na ishte Idriz Seferi, kryetrimi nga Karadaku.
Eh, Karadak, një kështjellë burrërie.
Brez pas brezi ke dhënë trima.
Shumë gjakun ti e derdhe, si Rexhep Mala e Nuhi Berisha.
Luftë pas lufte nuk u ndale kurrë, dhe përherë e ngrite zërin.
Shkule gurin mes Shqipërie, me trim mbi trima Agim Ramadanin.
Është koha t’i këndojmë lavdi, Karadakut legjendar.
Rrinë pararoje në mes të Gjilanit, shumë trima në lapidar.

Më, 25 janar 2020