Mollët

Poezi nga Xhemë Karadaku

Gjyshi në bregore
U nis plot dëshirë,
Tek mollët verore
Në hije rri shtrirë.

Mollët po luhaten
Hej n’degë të larta
Gjyshit po i duken
Sikur kokrra t’arta.

Lëng i shkon goja,
Po nuk i arrin dot:
-Shporruni o gogla!
Nga smira u thotë.

Natyra gabim e ka
Ju la sikur sumbull.
S’ju bëri të mëdha
Ah, sa një kungull?

Një erë zemërake
Degët fort i tundi,
Gjyshit në rradake
Mollët ia shkundi!

E, koka iu gërvisht,
Po s’iu prish fytyra.
Dhe foli seriozisht:
-Mirë e ka natyra!