Medaljon i dhembjes (Prozë poetike)

Vetëm dhembja di ta vajtojë historinë. Ti tash shkon… por, prapë do të kthehesh nga rrugëtime të gjata për t’i kërkuar buzët dhe sytë e mi.

Do të ulësh kokën, pastaj – me dhembje, do të të lexoj në sytë e tu të lodhur hijen e pagjetur të harresës. Nuk e di a do ta dish ndonjëherë se gjithnjë e ke bekimin tim, ngado që të shkosh. Bekimin tim dhe etjen time, gjithnjë… por, dhembja do mbetet, si një medaljon, që s’do të harrohet kurrë.

Vetëm dhembja di ta vajtojë historinë.

Ramadan Mehmeti