Ibra mbeti i përjetshmi ynë historik…

Gjilan – Sa herë vijnë përvjetorët e njeriut historik, dr. Rugova, tash i ndjerë, sikur na shtohen dhembjet tona ndaj atyre që i kemi dashur e respektuar shumë. I kemi dashur, për faktin se shihnim tek (ata) apo tek Ai një dritë tjetër të jetës. Pse jo? Vetëm njerëzit e mëdhenj të një kombi, nuk harrohen. Nuk harrohen dhe ata përkujtohen e nderohen përherë… Dr. Ibrahim Rugova ishte një njeri më njerëzori. Ky troll filloi me Te, por edhe përfundoi me Te, me pavarësinë e Kosovës. Ate, si njeri e si poet e njoha në orët letrare, në amfiteatrin e Fakultetit filologjik, në Prishtinë, por e njoha edhe rrugës sime ku banoja afër Fakultetit ku studioja.

Ai, i përjetshmi ynë, që sot na mungon, kalonte aty pari me një qantë në dorë e me atë fytyrë hapur e të buzëqeshur me kolegët e vet: tash dr. Rexhep Ismajlin, dr. Sabri Hamitin, dr. Agim Vincën, Tafil Kelmendin, por edhe me profesorët tanë: Fehmi Aganin ( i ndjerë), Latif Berishën ( i ndjerë, Idriz Ajeti, Rexhep Ismajli, Shefqet Pllana (i ndjerë), Anton Çetta ( i ndjerë) e shumë të tjerë. Unë, aty afër, ish konvikti, banoja me shokët Isak Ahmetin, sot dr. Liman Matoshin, Tafil Kelmendin e ndjerë, dr. Emin
Kabashin, Mazllum Sanjen et., të cilët e përcillnim letërsinë.

E, Ai i përjetshmi Ynë, dr. Ibrahim Rugova, na përshëndette ngrohtësisht nga zemra e tij e madhe. Bashkëpunonim me “Botën e re”, në të cilën gazetë botova dy shkrime dhe dy piktura. Ibra ishte anëtari kryesor i saj. Na bënte pritje të madhe.

E, në gjeneratën tonë na ishte vajza e axhës së tij, Kumrija (Rugova), e cila, si rugovase na sillte në mesin tonë zakone, këngë e shprehje të asaj ane. Ajo nuk përtonte të këndonte sa herë i thoshim asaj në katedër. Ajo e ka pasur një zë të furishëm dhe plot kumbim, ku ushtonte korridori i katedrës së gjuhës shqipe.

Dhe, kur arrinte në katedër Ibra, ne përnjëherë ndërronim “gjendjen” tonë. Donim ta nderonim se ishte xhaxhai i kolegës, por edhe krijues… Por, ngjante të shkonim nëpër ligjërata të tyre, ku Ibra ishte student. Ai /Ibra/, ishte student i qetë, por në ligjërata “kacafytej” me profesorë rreth orës së mësimi, e cila ligjëratë bëhej tepër interesant për të gjithë. Nuk hidhërohej profesori M. Bardhi, as A. Çetta, as L. Berisha, se Ibra me shokë u përzienin në shkencën e artit. Jo.

Ibra vinte i qetë në fakultet. Vinte e “ikte” sikur puhia e erës. Nuk lënte gjurmë, por nën sjetull barte libra, gazeta, revista e shkrime tjera. Ikte dhe mbyllej në redaksi. Kur dilte atë kohë gazeta e studentëve “Bota e re”, në orët e vona, në qytet, dilnim dhe në rrugë e blenim nga shitësi. Nuk kalonte shkrim të Ibrës pa e lexuar. Ai mbeti një “personazh” i madh i një kohe në jetën time. Atë kohë Ai shkruante vjersha të gjata, poema, por edhe komente më të ndryshme. Ato u lexonin me kurreshtje nga të rinjtë studentë. Ja, pas sa e sa kohësh, ai përkujtohet dhe çmohet. Pse jo?

Është njeri që ka bërë emër në shkencë, në letërsi, në politikë e kudo tjetër. Ai nuk ka vdekur, siç ka shtuar një krijues arti. Ibra, vetëm e ka ndërruar mënyrën e jetës “tjetër”. Ai është profeti ynë i një kohe. Ai ëshë “gjallë”! Ai e ka vetëm datëlindjen. Ai nuk ka datëvjekje! Njerëzit e mëdhenj nuk vdesin, jo! Ata jetojnë dhe janë të “gjallë” – përgjithmonë. Atë ditë kur Kosova fitoi pavarësinë, dr. Ibrahim Rugova mbeti përgjithmonë nënshkruesi i saj.

Sot, në 12-vetorin e vdekjes së tij fizike, sikur jemi akoma me dhembje, por njëkohësisht jemi krenar që patëm një njeri të Madh që e njohi bota. Ai ishte një engjëll që me durimin e madh e shpëtoi popullin e Kosovës. Ai ishtë vizionari më i madh i kësaj kohe. Vepra e tij kurrë nuk do të harrohet, përkundrazi, ajo do të çmohet dhe do të nderohet e adhurohet për jetë. Ai mbeti i përjetshmi i ynë i kësaj bote. Të gjitha vlerat e këtij populli do të lidhen me emrin e tij të shenjtë.
Ibra na iku para kohe në Shenjtëri.
Lavdi vepra e tij madhore! /tefik selimi/rajonipress/