Bajram Llovca, plaku i plisit dhe flamurit, simbol i qëndresës qytetare në Gjilan

Gjilan – Në historinë e rezistencës qytetare të Gjilanit, emri i Bajram Ymerit, i njohur ndryshe si Bajram Llovca, apo siç e thërrisnin me dashuri “axha Balë”, zë një vend të veçantë. Ai nuk mbajti poste, nuk kërkoi tituj, por u bë simbol. Simbol i plisit të bardhë dhe i flamurit kuqezi, që i mbajti si betim në kokë e në zemër, në ditët më të rënda të Kosovës.

Në kohët kur frika përpiqej të mbyllte gojët dhe dhuna kërkonte të përkulte kurrizin e një populli të tërë, ai ecte drejt turmës me flamurin kuqezi në dorë dhe plisin e bardhë mbi ballë. Nuk priste ftesë, nuk kërkonte mbrojtje. Mjaftonte të dëgjonte se diku në Kosovë ngrihej një zë kundër padrejtësisë dhe Bajram Llovca ishte aty, në rreshtin e parë, mes studentëve, mes protestuesve, mes atyre që nuk pranonin të heshtnin.

Ai udhëtoi kudo ku thirrej liria. Nga Gjilani në çdo cep të Kosovës, me hap të vendosur dhe me flamurin si amanet në duar, u bë simbol i qëndresës qytetare. Prania e tij ishte mesazh: Kosova nuk dorëzohet. Plaku me plis nuk ishte thjesht një protestues, ai ishte ndërgjegjja e gjallë e një kohe të rëndë, një figurë legjendare që e mbrojti dinjitetin kombëtar me simbolin më të shenjtë, flamurin.

Gjithmonë aty ku kërkohej liria

Gjatë viteve të represionit serb në Kosovë, Bajram Ymeri ishte i pranishëm në çdo protestë, në çdo tubim, në çdo zë kundërshtie kundër dhunës. Me plisin e bardhë në kokë dhe flamurin në dorë, ai qëndronte mes studentëve, mes rinisë, mes burrave e grave që kërkonin liri dhe dinjitet.

Nuk ishte vetëm pjesëmarrës. Ishte frymëzim.

Flamuri nuk ishte për të një dekor. Ishte amanet. Herë e mbante mbi supe, herë e fuste në gji, si për ta mbrojtur nga çdo përdhosje. Pa të, nuk hidhte hap.

Një njeri i popullit

Axha Balë dëshironte të ndante gjithçka me popullin e vet, gëzimet dhe dhimbjet, festat dhe varrimet. I donte njerëzit pa dallim. Urrejtje kishte vetëm për padrejtësinë dhe shtypjen.

Kur në ndonjë bisedë dëgjonte fjalë që cenonin shpresën për atdheun, ai nuk polemizonte me ashpërsi. Me urtësinë e tij, e kthente vëmendjen nga e mira:
“Shihe grurin sa i mirë, shihi arat, kodrat, ujin…”
Gjithmonë gjente një arsye për ta ruajtur besimin.

Energjia e tij pozitive, pamja karakteristike me plis e flamur dhe qëndrueshmëria morale e bënin figurë të veçantë në çdo tubim apo debat publik.

Qëndresë edhe në dhimbje

Lufta e vitit 1999 solli plagë të rënda për shumë familje shqiptare, përfshirë edhe të tijën. Por ai e përballoi dhimbjen me dinjitet, duke mos e lëshuar kurrë flamurin nga dora. Qëndresa e tij ishte e heshtur, por e pathyeshme.

Mjaftonte të dëgjonte për një organizim kundër dhunës, kudo në Kosovë, dhe ai nisej pa hezitim.

Respekt institucional dhe dashuri për librin

Për kontributin e tij në rezistencën paqësore, ai mori mirënjohje edhe nga Ibrahim Rugova, një vlerësim që e mbante si nder, por jo si mburrje.

Një kapitull i veçantë i jetës së tij ishte dashuria për librin dhe për shkollën. Ai shoqërohej shpesh me të rinjtë, i inkurajonte të mësonin, të punonin, të mos e humbnin shpresën. Këshillën e tij e mbështeste në filozofinë e thjeshtë të rilindasve: punë, përkushtim dhe besim në atdhe.

Një jetë e përmbushur me ideal

Bajram Ymeri, Bajram Llovca, iku nga kjo botë i përmbushur në ëndrrën e tij më të madhe, ta shihte Kosovën të lirë.

Ai mbetet në kujtesën kolektive si plaku i plisit dhe flamurit, një figurë e thjeshtë në pamje, por e madhe në mesazh. Një njeri që e sfidoi dhunën jo me armë, por me simbol, me qëndrim dhe me besim të palëkundur në lirinë e tokës arbërore./rajonipress/