Poezi nga Demush Mehmeti

Dhe djallëzi e djallit të pa bindur bukur më shëmbëllen
Kur jam kështu në vete dhe krejt i lirë.

LIRSHËM TË MARR FRYMË

Dhe djallëzi e djallit të pa bindur bukur më shëmbëllen
Kur jam kështu në vete dhe krejt i lirë
Nuk e dua sa shumë keq më lëndon dashuria e robit
Të lënduarit thellë në sedër që qan me dënesje e ngashërim
Më fërfëllijnë ëndërrimet si një erë e mprehët mali
Strukur katandisur por si një trumcak i lagur e lar në shi
Nuk më lëndon dhe aq ligësinë punë e të ligut
Sa shumë keq më lëndon urrej misionin e engjëllit të shpifur
Kjo botë e imja dalur dore a do gjallëroj lirshëm, si di
Me të gjitha huqet që ka lirshëm le të marr frymë
Vetëm me dashuri këtë të voglën botën time ta struki në gji

KUSH PO JA HUDH, KUJT

Ca ndarje pa emër keq e fort najë kallin nervat
Kjo bota e vogël na bëhet dhe më ngushtë
Na errësohen rrugët njollat e errëta dritën mbulojnë
Në valle çmenduri na zbehet e shuhet jeta
Po u viktimizu pafajësia erë gjaku do vjen në rrugë
Dikush mundet të pyet kot vallë e kush ja hudh kujt.?!

SI FLUSKA SAPUNI

Sillem mbështillem në këtë të vogëlon vogëlsinë time
Kjo përmasë e lëkurës sime sikur s’më nxen
Do shpërthej e nxjerr zjarrin që më zien për brenda
Të më flakojnë ndjenjat e përndezura me pak fjalë
Nga ndrydhja e gjatë i liroj si zogj të fluturojnë
Me fjalë që din të tretën por si vrushkuj avulli shterojnë.

TITULLI VARGUT MUNGON

Në këtë gllabërim gllabëruesit e pangopshëm gllabëroj
Në gamën e njëtrajtshme lajkataret ison mbajnë
Paturpshëm lëndueshëm vinë e na sillen rreth kokës
Në vorbull pështjellime ligësie ta thonë si ti s’ka mbi tokë
Heshtaket me avazin e njëjtë presin të ja qëllojnë
Hulumtuesit gjurmë dobësish nuk lënë guri pa e lëvizur
Për tjerët flasin djallin e vet e heshtin s’dinë çka thonë
Në këtë renditjen vesesh ligësi kohe titulli vargut mungon…!

FLAK MË KALLË

Heshtja as çmenduri jo nuk më ngushëllon
S’di për të satën herë këtë breg shpirti me ta thënë
Shqetësimin vret sa thellë në zemër prek
Mllefin nuk zbrazët me fjalën e kot krejt kot thënë
Pritja e gjatë ditët e numëruara sa shpejt po mi han
Energjitë e pakta si fluska sapuni më shterojnë
kahet e rrugës së nisur keq shumë keq ngatërrohen
Mendimi ngatërrohen si shkumë deti shpërndahet në ajër
Do verbohen po s’të pash nuse e teleisur zemra ma donë
Shoqëruar me një buzëqeshjen që unë dua dhe flak më kallë.

MUNDËSH

Mundësh dhe ta mbyllësh defterin
Me bindjen se gjithat dhe krejt si duhet i ke thënë
Gojës çapraze dorën të ja vësh kapak
Të shtrihesh në deri dje të kërrusurin kurrizin tënd
Mundësh ti mbyllësh gjitha portat e hyrjes
Me egon tënde të inatqore që t`i mundë ta kesh
E ti afrosh gjitha ato kanata të pakta dritaresh
Perdet ti lëshosh syrin tënd mundësh ta mbyllësh
Me vetveten mundësh dhe të vetëmjaftohesh
Kur ti hapësh sytë mundë të ketë përpij verbri e tërë.

S’DIMË TI BËJM VEND

Me këtë shumë priturën lirin tonë s’po njihemi
A po s’po mundemi të kuptohemi ashtu si duhet, s’di
Disi si të humbur në të njëjtën vorbullë po sillemi
Me shpresën e pashuar mbetur pezull si gjithnjë
Hapur na mbeti nuk po mbyllet një plagë jonë e thellë
Zjarri nuk e shuan zjarrin që na përcëllon e djegë
Plagën që na dhemb jo nuk e shëron lëndimi
Vallë do pëlcet ky inat pjellë djalli dhe shumë e ligë
E shumë pritura erdhi e sikur prapë do largohet
Ne i largohemi a po s’dimë t`i qasemi s’dimë t`i bëjmë vend..!

Demush Mehmeti