Hasan Isuf Panorci

Poezi nga Ruzhdi Kqiku

Ndër shekuj shqiptarët
Në fatkeqësi hasën
si robër të zanun
i morën me dhunë

Pa dëshirë
nëntë vjet ushtar
nëpër luftëra
e në shumë beteja

Pushtues të huaj
me zor i morën
n’troje të tjerëve
tej larg i çuan

Në çdo çast
përballë me vdekjen
se drejt tyre
shkrepnin rrufeja

Njëri prej shumë tyre
na ishte Hasan Isufi
që e kishte gjetur
ai fat i zi

Në vende të huaja
e çuan nizam
me mija kilometra
larg iku djali

Mu në lule
të rinisë e
la vendlindjen
prindër e shtëpi

Kaloj vite
shumë të rënda
sa që zemrën
ja dogji malli

Për nanë e babë
Për vëlla e motër
për fusha e male
për bashçe e oborre

Netët pa gjumë
duke i kaluar
andërra dhimbjesh
ja nxinin jetën

Se para sysh i dilnin
kulla të shembura
gurë e drunj
eshtëra e vorre

Mall për shtëpinë
ku lindë e rritur
dhe për shtratin
ku ishte kotur

Për ku kishte
lozu e pushuar
dhe për shpatijet
e trojeve shqiptare

Për lumejtë
përrocka e kroje
edhe për zjarrin
e ndezur në votër

Pra duhej nisur
n’këmbe prej Jemenit
udhë e gjatë
pa ndalë tri vjet

Kishte vendosë
për më u kthye
në tokë e lashtë
të dheut Arbëror

Në vend të vetin
për të mbërri
me çdo çmim
i gjallë a vdekë

Netëve me hanë
e ditëve me diell
nëpër mjegull
shi e dëborë

Për udhë të gjatë
ishte nisë trimi
një mijë e nëntëdhjetë e pesë net
e njëmijë e nëntëdhjetë e pesë dit

Shtigje tej t’zgjatur
duke kaluar
vapë e acar
erë e stuhi

Si maratonisti
fitimtar
n ‘shtëpi të vet
gjallë kishte arritë

Kështu janë veç
trimat shqiptarë
te skalitur e
me shpirt ante

Të shndërruar
në legjenda
anë e kënd
nëpër mes dhe.