Tryezë e zemrës

Prozë poetike nga Ramadan Mehmeti

Në darkën e gabuar të Kadaresë, ulesh pranë tryezës së madhe të dashurisë dhe fillon të darkosh mëkatin e pabërë… Shikon anash, e humbur. Vë ushqimin në prehrin e bekuar dhe asgjë nuk shijon. Gabimisht pret gishtërinjtë dhe pi gjakun tënd, ha mishin tënd në vend të bukës së vjetme.

Je apo nuk je fajtore për mëkatin e bërë në atë sofër mortore. Përsëri shton mëlmesat. Prapë gabueshëm, pa shije. Dhe, prapë, ndihesh fajtore për mëkatin e pabërë. Shikon trupin në pasqyrë të pusit. Kudo, brenda e jashtë, shtohet ftohtësia e natës tek mërgon e tëra në pakthim… E ne, që atëherë ëndërronim dashurinë, mungojmë.
Ja, kështu, tryeza e madhe mbeti bosh, sikur edhe tryeza e zemrës, në darkën e gabuar të Kadaresë…

(Nga libri “Hëna mbi tavernë”)