Poezi nga Zejnullah Halili

Nga libri i fundit “UNAZË”

UNAZË

Bota është unazë
unaza është e rrumbullakët
nënkupton tërësinë e saj
Bota është e pafund
as unazës s’i gjendet një i tillë
që të dyja
pasqyrojnë përjetësinë
Në botë qëndron shpresa
një e tillë shpresë
gjendet edhe në unazë
Bota bekohet pareshtur
miliona herë
merr bekime unaza
Bota e unaza
I përkasin njëra-tjetrës.

ME JU KRIJOJ

Me ju krijoj kaq e kaq fatmirësi
fanar më bëhen dëshirat,
Me ju krijoj dritëza jete-flori
qershizat. Të arrirat.
Me ju krijoj të bukura gurra lirike
pyllthin larishtë,
Me ju krijoj matinetë poetike
bëj dafinishtë.
Me ju krijoj. Kam fjalët grosh
e nuk i zë ngushtë;
Me ju flatroj, rend malit përposh
nuk shpoj me ushtë.
Me ju krijoj bedenet e kalasë së re
jap beriha,
Me ju krijoj të rrallë një trofe
s’ja mbaj va pa va.
Me ju krijoj. Nxjerr farën prej gurit
s’bëj vrimë në uj’;
Me ju krijoj llampën e mërkurit,
bukën e bardhë mbruj.
Me ju krijoj. Bukurinë në dritë nxjerr
shtegu hapur në galeri,
Me ju krijoj ylberin-o ag e terr
këtu e në lashtësi.
Me ju krijoj të re fare një përrallë
një lis fletashumë,
Me ju krijoj, bukurezat i vë në ballë,
zogjtë në trumë.
Me ju krijoj, lumenjtë i bëj vardar
të rrjedhin me vërtik,
Me ju gëzoj. Kam fat në jetë, kam zar
kam fyellin ilirik!

UDHA E NDRITUR

Dhe vjen ҫast i pritur
ҫast fare i rrallë.
Të hapet udhë e ndritur
e ti hyn në përrallë.
Nisesh që nga ëndrra
hidhesh n’përqafim
oh, sa të ndritka nuri
voc në këtë udh’tim.
Udhëza e uruar
me dy brigjet push,
të pushton – gëzuar
pa të rrit, vogëlush,
pa të merr përdore
pup-pup në yllësi,
te ëndrra n’ndritësore
të shfaqë mrekulli.
Pa të hip në ujëvarë
Me shkronjëza t’shoqëron,
Veni n’kep të bardhë
Nga atje fluturon!

RREZJA E KUJTIMIT

Rrezja e kujtimit
nuk më është zbehur
për ty – Nënë.
T’i shoh
duart e lehta
si flladi,
t’i prek
flokët e bardha
si rrezet e hënës,
t’i ndjej
shikimet
valëvitëse si lumi,
t’i shikoj
gishtërinjtë
që bëjnë ҫudira,
t’i dëgjoj
përrallat
për t’Bukurën e Dheut.
Nënë
sërish t’i shoh
sytë shkreptimtarë.

VETË I SHOH

Po vajzuka si na erdhi?
Paj me shporta e ngarkuar,
Paj me krifa e flakëruar,
Vetë e shoh me sytë e mi
Madje i thanë: lum si ti!
Po kojrilat në sytë e saj?
Paj ata janë tinguj të parë,
Paj në yje kanë të ngjarë.
Vetë i shoh me sytë e mi
Ҫ’udhë marrin a e di?
Po pse duart zgjat nga dielli?
Paj i sillen retë vërdallë,
Paj nuk do t’i ketë mbi ballë.
Vetë i shoh me sytë e mi
A nuk janë retë krejt mavi?
Po trimoshave vallë ҫ’u bëri?
Paj i ҫoi lart tek manat,
Paj i zbritoi nga tëbanat.
Vetë i shoh me sytë e mi
Derisa bie një vesë-shi.
Po pastaj, pastaj ku vete?
Përmbi pjergull të Naimit
E n’Gështenjë të Petro Ninit.
Vetë i shoh me sytë e mi
Tek ai Diell që atje rri.