Pasqyrë e thyer (Prozë poetike)

Nga Ramadan Mehmeti

Çdo ditë vërshima e lumit del nga shtrati i pasqyrës së thyer, duke bartur kahmos dhembjet e kotura të vetmisë.
Dal e rri mu te pusi i shterur, kur nuk mbahet mend dhe një zë përvoje më flet për kohën që nuk e njeh, duke sjell kokën, sa në lindje, në perëndim, sikur brenda saj të jetë mbyllur e gjithë kjo botë në rrotullim.

Mbetem në cep të një mundësie e një dëshire, si t’i shoh të gjitha, ku rrjedh lumi im i lotëve, që masim kohën e mjerë me vdekjen.

As na lagte shiu e as na ngrohte dielli i dëshiruar, përderisa flinim mbi varre të krushqëve.
Pas çdo krisme dëgjohej pa pra vaji e buka në Bllacë nuk hahej asnjëherë me kohë…