Nga uniforma te liria: Jeta dhe rënia heroike e Muharrem Ibrahimit

Gjilan – Ka njerëz që nuk jetojnë thjesht kohën e tyre, por e tejkalojnë atë duke u shndërruar në simbol të qëndresës, dinjitetit dhe sakrificës kombëtare. Majori Muharrem Ibrahimi ishte një prej tyre. Oficer profesionist, strateg i përgatitur dhe atdhetar i vendosur, ai zgjodhi rrugën më të vështirë, të braktiste uniformën e një ushtrie shtypëse për t’u rreshtuar në anën e lirisë, duke e paguar këtë zgjedhje me jetën e tij. Edhe sot, pas kaq vitesh, emri i Muharrem Ibrahimit mbetet thirrje për kujtesë, përgjegjësi dhe respekt ndaj atyre që e ndërtuan lirinë me gjak dhe ndërgjegje.

Edhe pse jo gjithmonë në mënyrë institucionale, vepra dhe heroizmi i majorit dhe dëshmorit të kombit Muharrem Ibrahimi janë përkujtuar ndër vite me nderim të thellë nga familjarë, miq dhe bashkëveprimtarë që e njohën nga afër jetën dhe misionin e tij atdhetar. Edhe pas kaq vitesh, kujtimi për të mbetet i freskët, i gjallë dhe i mbushur me respekt të pakursyer.

Rruga e luftës dhe sakrifica supreme

Më 15 prill 1999, gjatë luftimeve në Zhegoc të Gjilanit, majori Muharrem Ibrahimi u plagos rëndë. Së bashku me bashkëluftëtarët, u detyrua të tërhiqej drejt fshatit Marec, ku u përballën me një tjetër ofensivë të ashpër të makinerisë ushtarako-policore serbe. Në vijën e parë të frontit, një granatë e goditi rëndë në shpatull dhe në këmbë. Plagët ishin të rënda dhe, për shkak të mungesës së mjekimit adekuat, të paevitueshme.

I plagosur rëndë, Muharrem Ibrahimin e gjeti dhe e strehoi Basri Canolli – Shpendi, edhe ai dëshmor i kombit, i cili e vendosi në odën e familjes së tij. Pas dy ditësh vuajtjeje, më 21 prill 1999, Muharrem Ibrahimi ndërroi jetë në odën e Halil Canollit. Fillimisht u varros në varrezat familjare, ndërsa më 19 shtator 1999, eshtrat e tij u rivarrosën në Varrezat e Dëshmorëve në Gjilan.

Kush ishte Muharrem Ibrahimi

Muharrem Ibrahimi lindi në një familje qytetare me nëntë anëtarë, nga nëna Xhemile dhe babai Raif. Familja e tij kishte prejardhje nga fshati Ivajë i Rrethit të Leskocit dhe ishte shpërngulur me dhunë që në vitin 1878. Arsimin fillor dhe të mesëm e përfundoi në Gjilan.

Qysh në fëmijëri shfaqi dëshirën për t’u bërë ushtarak. Babai i tij, duke e parë përkushtimin dhe bindjen se shqiptarëve u nevojiteshin kuadro profesioniste në fushën ushtarake, e dërgoi në Akademinë Ushtarake, dega e Këmbësorisë, të cilën e përfundoi me sukses në Beograd dhe Sarajevë. Në atë kohë, ishte nder dhe rrallësi që një shqiptar të arrinte gradën e oficerit në Armatën e ish-Jugosllavisë.

Karrierën ushtarake e nisi në Maribor të Sllovenisë, ku gëzonte respekt të veçantë nga ushtarët shqiptarë dhe nga komuniteti shqiptar që jetonte e punonte atje. Ai i këshillonte vazhdimisht ushtarët që të shmangnin provokimet dhe i ndihmonte në çdo formë të mundshme, gjë që e vuri shpesh nën vëzhgim të Sigurimit Ushtarak.

Me shpërbërjen e ish-Jugosllavisë dhe shpërthimin e luftës në Slloveni, Muharrem Ibrahimi u dërgua në Murska Sobota dhe Shëntil, ku më 28 qershor 1991 u plagos në një pritë të kurdisur. Edhe pse iu ofrua dezertimi nga pala sllovene, ai refuzoi, duke pasur parasysh sigurinë e ushtarëve shqiptarë që shërbenin me të.

Pas shërimit, në vitin 1992 shërbeu në Trebinje dhe më pas u transferua në Mitrovicë. I zhgënjyer nga padrejtësitë sistematike ndaj shqiptarëve, mendoi ta braktiste Armatën, por me insistimin e aktivistëve lokalë të kohës, Halit Zymberi dhe Nazmi Musa, vazhdoi shërbimin në rrethana jashtëzakonisht të vështira dhe nën presion të vazhdueshëm.

Në vitin 1997 u transferua në Ferizaj, ku mori gradën Major. Me fillimin e luftës në Drenicë, shprehu gatishmërinë për t’iu bashkuar luftës çlirimtare. Përmes lidhjeve të besueshme, i furnizonte strukturat e UÇK-së me informacione të rëndësishme për kazermën e Ferizajt, pozitat, planet dhe armatimin e forcave serbe.

Kur më 3 qershor iu dha urdhri për të luftuar kundër shqiptarëve, ai e refuzoi kategorikisht. Pas largimit të familjes në Turqi dhe dhënies së dorëheqjes, më 25 mars 1999 iu bashkua radhëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Si ushtarak profesionist, u angazhua në stërvitjen e ushtarëve të rinj dhe ngritjen e moralit luftarak, duke u emëruar Shef i Shtabit të Zonës. Rënia e tij më 21 prill 1999 shënoi humbjen e një oficeri të rrallë, që zgjodhi lirinë, dinjitetin dhe kombin mbi çdo privilegj personal.

Major Muharrem Ibrahimi mbetet një figurë emblemë e sakrificës dhe përkushtimit ndaj lirisë, një emër që i takon historisë së ndritur të Kosovës./rajonipress/