Mbahu, atdheu im! (Prozë poetike)

Mbahu, Atdheu im, mbahu! A po heton se si nata po të kafshon në loçkë të zemrës dhe gishtat e lodhur po të dridhen në telin e lahutës, duke e kënduar këngën e Mujit dhe Halilit në atë fushë të Jutbinës.

Ti, as dëgjon, e as nuk flet në këtë mbrëmje të lodhur. Unë kam filluar të shoh në ëndërr rrugëtimin tënd të dikurshëm e të vonuar. Edhe ky dimër shkoi me acarin e shpirtit të plakur dhe përsëri dhembja mbeti këndej.

Në pranverën që do vjen do të lulëzojnë luleshtqerrat.
Atdhe, të lutem më thuaj, së paku në ëndërr, ndonjë kujtim për fatin tonë të vonuar!

Historinë do ta korrigjojmë me horrat e netëve të vona e pastaj gjithçka mund të fillojë para mëngjesit, si një ëndërr e keqe, që, edhe të zgjuar, nuk mund ta largojmë.
Turpin e kësaj bote të marrë nuk e heqim dot nga lëkura jonë e regjur. Ende nuk po i shihet mbarimi në këtë ditë të turbullt.

Populli im, krejt rastësisht gjendet në kohën e kobit, nën atë dritë të rrejshme kuq e verdh e ti përsëri mbetesh në mes të rrugës me qarkullim të dendur përpara rrezikut të një dite mortore pa ndjenjë e zemër për të nesërmen duke e korrigjuar historinë.

E ju mund të bindeni tek atëherë se gjithçka ka filluar para një mëngjesi të vonuar.

Ramadan Mehmeti