Kosova e gënjyer gënjehet me gënjeshtra

Nga Mirishahe Limani – Prej mëse njëzet vite, Kosova, po e njëjta, me shumicën e po të njëjtëve individë herë në pozitë e herë në opozitë, herë në një formacion politik e herë në një tjetër, ka mbetur në një udhëkryq ku asnjëherë nuk është në gatishmëri të gjej semaforët në të gjelbër e të vazhdoj në drejtim të duhur.

Rrugëtimi i saj i pasluftës i ngjanë një foshnjeje që rritet pa përkujdes e dashuri prindore.
Gjithçka konsiderohet normale duke pasur parasysh lindjen e saj të vështirë, e cila pa intervenimin e miqve të jashtëm s`do të ishte këtu.

Qeveritë e saj nuk e vaksionojnë asnjëherë me kohë. Çdo virus që e prekë Kosovën konsiderohet normale në rritjen e saj. Çdo sëmundje që atë e bënë të vuaj, në katër stinët e vitit, diagnostifikohet sëmundje gjenetike dhe askush realisht nuk qanë kokën për ADN-in e saj. Thjesht, çdo ndihmë humanitare ( shih dhe buxhetin e saj nga familja evropiane) harxhohet për lodra teknologjike dhe veshje ekstravagante e jo për t’a mësuar atë të ecën drejtë, të dij të përqafoj dijen e të mos jetoj në kurriz të të tjerëve.

A mendon Kosova se bota sillet rreth saj? Po. Sepse kështu prezantohet ajo nga qeveritarët e saj. Kjo « foshnje » që rritet vetëm, larg të tjerëve, pa asnjë relacion e shkëmbim me të tjerët, gati ka filluar të besoj në ekzistencën e saj unike. Prej mëse njëzet vite tashmë të kaluara ajo konsiderohet foshnjë. Një foshnjë e braktisur, që kush dot nuk ka guxim t’i thotë se mosha e saj reale është ligjërisht madhore, që ka të drejtën të vendosë për veten. Ajo diskriminohet edhe nga vet njerëzit e saj; ka prej atyre që nuk ia duan as ngjyrat, e duan siç do të kishim dëshirë të ishte e jo të veshur siç është, me atë që ajo ka!

Kosova e gënjyer gënjehet me gënjeshtra

Hannah Arendt thotë: “Kur të gjithë të gënjejnë gjithë kohën, rezultati nuk është që t`i beson këto gënjeshtra, por askush nuk beson më asgjë. Një popull që nuk mund të besojë asgjë nuk mund të formojë një mendim. Ai është i privuar jo vetëm nga aftësia e tij për të vepruar, por edhe nga aftësia e tij për të menduar dhe për të gjykuar. Dhe me një popull të tillë, mund të bëni atë që ju pëlqen”.

Prej mëse njëzet vite rresht, Kosova nuk e din ku e kah shkon.
Qeveritarët thonë se është me rëndësi që ajo ka filluar të zhagitet, kurse populli nuk e kupton dot pse ajo nuk është ngritur në këmbë të veta.

Në mesin e qeveritarëve pa dyshim ka dhe prej atyre që e duan, mirëpo shprehja e kësaj dashurie sot e kësaj dite është e mbetur vetëm në letër. Hapësira për të vepruar është e kufizuar në një diametër sa vet hija e tyre.
Kosova është « foshnjë » e kidnapuar nga bandat e korrupsionit, të drogës e klaneve kanunore!
E mira e të gjithë kësaj qëndron në faktin e vetëm se asaj ende nuk iu kanë fikur ëndrrat!
Mirëpo megjithatë vaji i saj nga dhembjet është i zëshëm, i prishet gjumi prej tyre e ka frikë t’ia humbin edhe ato ëndrra./rajonipress/