I vogli njeri

Poezi nga Demush Mehmeti

Gradë për gradë e shijojmë të lartën temperaturë
Mbyllur vetmie
Ziejm nga djegiet e saj
Dhe ajër Zoti thithim me karar

Trembemi nga teshtitjet aromë vrastare
Jetën e duam fort
Dhembshëm padashje iket nga njerëzia
Mos të na zhbëj kjo e ligë

Futur në arenë vetmie tretur në mall
U bëm shkrumb merzie
Me shijën e pazbehur për jetën
Aromë e vdekjes ngulfatë

Grimcë e padukshme tinëzisht na vret
Ligësi e saj kafshon keq
Jeta si përherë na mbetet e dashur
Me të mirën e vet

Breku na u shtrëngua për prapanice
Leckën e mbështesim në hundë
E padëshiruar na rrinë afër
Dashuria kuptim jetë njeriu na rrinë largë

Sa e vogël na doli kjo bota jonë e madhe
Pak bën për veti i vogli njeri
Për jetën me rrjedhat e saj
Jeta pa të tjerët sështë jetë nuk ka kuptim