Ferri e terri (Prozë poetike)

Nga Ramadan Mehmeti

Ishim: unë, ti e zjarri, shoqëruar me ferrin.
Nuk dilnim nga parajsa e humbur, madje një ferr me kohë ishte bërë pjesë e jetës sonë.
Po na lodhte pamja e skalitur në asht, edhe vetmia, e nuk m’u afrove e as munda të të afrohesha, se na digjte akulli i mundimit. Kurse, me librat e bekuar në dorë, vraponim për ta gjetur shtegun e ndonjë vendkalimi.
Vrap e vrap e vrap e më kot vrapi, derisa dita e kishte harruar emrin e vet të vogël.
Ecim e përsëri, në mes një zjarr që në çdo çast mund të na djegë për së gjalli…
Natë e ditë e ditë e natë lutemi me libra në dorë për mëkatet e Havës, përderisa Ademi e zuri mollën e mëkatit në gabzherrin e tij të hollë, për të shpëtuar nga më e keqja, vdekja…
Në fillim ishim unë zjarri dhe ti, e në mes ferri i Dantes…