Epilogu i një tregimi

Iu bë se u lirua tashmë nga ajo barrë qe i rrinte në kokë. U ngrit. Zuri të ecte nëpër dhomë. Mes mureve. Sa arrinte tek i pari, kthehej tek i dyti, tek i treti, tek i katërti. Dikur iu bë monotone kjo ecje e tillë. E shikoi dhomën si asnjëherë tjetër. Ia nguli sytë. Kishte formën katrore.

Tash po e vërente. E pa veten në dhomë, në katror. Mes mureve. Në kokë i rrinte ende shqetësimi. Nën këmb i shkilej ende dashuria. Ai mes tyre. I mbyllur. Kapi kokën me duar, dhe si një trung kur bie së larti, u lëshua në karrige. Lexoi gjithë atë që kishte shkruar.

U hidhërua së tepërmi. Ta duronte dikë në kokë ? Ta shkilte dikë nën këmb ? Të ecte rrugës që s’i përkiste ? Të mbytej nga një erë e ndotur dramash ? Jo. Kurrë. I mllefosur i bëri letrat grima-grima. I rrasi në stufë dhe ua dha zjarrin. Disi u kënaq, ngase ai që i rrinte në kokë vazhdimisht, po digjej. Por i erdhi keq, shumë keq që bashkë me të, i digjej edhe ai që e shkilte vazhdimisht nën këmbë. Ç’të bënte. Druri i njomë digjet përskaj të thatit …gjithmonë !/rajonipress/

Sabit Rrustemi