Lulet në çetinë

Mëmë e arteve, nënë e poezisë, lokemadhja e më krijuesve,
fletë-fletë u shkruaka historia, me këmishë gjaku dhe të rënë

Mjaft o tallaz i çastit, mjaft
në përditshmërinë e të gjallit
dhimbjet kurrë s´ mbaruakan
fol epigjenetikë e vogëlimave

Poezia, kjo ( diellëz ) e arteve
me mijëra vjet e qytetëruar
herë-herë e lënë mes udhëve
po ato rreze jete i shpërndanë

Në procesin e gjatë të krijimit
vetmia i ka mësimet e ashpra
dashurinë poetike me kohën
ndeshjet me çastet dhe epokat

Ah, kjo lule e rrallë n´qetinë
që poetët e quajnë poezi, ëshrë
më e portokallta e ndjesive
dhe epiko-lirika e dhimbjeve!..

DRITË NË ROGANË

Poezinë e njoha në Roganë, në
një mëngjes tek ngjitesha kodrës
përpjetë. Atë çast e njoha diellin
dhe bardhësinë e rrezeve të tij

Jeta s´qenka udhë aq e rrafshët
por unë rendja rrëzave, kodrave
në një të përpjetë e pyesja veten
ç´po ndodhë në kraharorin tim

Muza atë mëngjes hyri në mua
po thyente xhamat e shpirtit tim
poet, më tha; kjo është bota jote
poezia është dritë që nuk falet

Nga parzmë e Kodrës së Brijës
pashë qiellin tim mbi Roganë
pashë krahët e këngës hymnore
kohën për ajrin, për erën, e shiun

Në pemë të gjuhës dhe të luftës
i kam mbi njëqind shekuj jetë
liria përsoset duke krijuar, me
qumësht nënash, dhe gjak gjenish!..

POEZIA, NJË SHOK UDHE

Eja muzë e ngadhnjimit të artit
fletë e çdo dite, muaji dhe viti
kjo kohë më bën të vet-digjem
me bashkudhtaren time, poezinë

Rritu bimë e gjuhës dhe e fjalës
ti që vjen nga gjiri tragjik i jetës
ji shpërthim i flakëve të shpirtit
je lavdi e popullit të përgjakur

Në shpirtin vullkanor të poezisë
bërë i kam betejat e secilit varg
në jetën biologjike të këtij libri
je nënëemadhja e arbërimit tonë

Shqipëri, unë e ti jemi një gjak
që nga pellazgët e lashtë e Iliria
toka jonë qe shesh i luftërave
dhe arenë gjaku e perandorive

Kosovë, kryengritëse e këngës
stërmbesë e dardanëve të Trojës
në trup ende ke plagë të gjakut
nga fqinjët që tokat ti grabitën!…

Poezi nga libri në botim, “Poezia, një shok udhe”

Rrustem Geci – Dortmund, 1 Korrik, 2015