Kutia me eshtra njerëzish

“E shkuera arkivon dhembjen njerëzore, por thërret që mbi dhembje kohët shtatzëna do pjellin vetëm dashuri”, Zef Mulaj

Në rrënjët e lisave kocka e koka
Njerëzish që përtypnin shikimin
Ngjyrën e gjelbër thellë në heshtje

Lisat numëronin rreshta njerëzish
Të fshehur e të strukur pa frymë
Në tokën e tyre nga rridhnin burime gjaku
Në vend të ujit të botës e të limfës lisore
Në vend të lëkurës së lisave e freskisë
Në vend të luleve e cicërimave të zogjve
Nga horizonti pikonte ngjyra e gjakut

Kocka dhëmbë e gjymtyrë si rrënjë lisash
Mbështillnin pyllin me një varrezë masive
Të gjithë bashkë fëmijë pleq e gra pa emra
Që si të gjithë njerëzit e mbarë e botës
Kërkonin vetëm të jenë të lirë dhe liri

Kutia me eshtra njerëzish të kësaj kohe

Zef Mulaj