Kujtime tmerri

Poezi nga Ruzhdi Kqiku

Askund në botë
tmerr më i madh
si në Poklek
në atë ditë prilli

Mbi pesëdhjetë
në një varr
i shndrroj në hi
serb katili

Kësi ngjarjesh
që s’i kapë mendja
që i bën veç
serp barbari

Racë më e ulët
e njerëzisë
se me orgjinë
gjen kanibali

Prej Sibiri
mes kacavarjesh
erdhën si sprija
me shtatë krena

U lëshuan
n’troje t’ Arbërisë
herë si ujqër
herë si hijena

Por më e keqja
në këtë botë
që si të tillë
shumë kush s’po i njohin

ose s’duan
ose symbyllur
bëhen kinse
s’po i shohin

Gjithnjë n’veprim
përherë tinzake
sprija e zezë
bishtzgjatur

Herë si engjull
her djall
e gatshme për të
përgjakur

Si përbindëshi
i pa ngopshëm
i tërbuar
si prore

Si atëherë para
shumë shekujve
kur kishin shkelur
tokën arbërore

Qysh kur erdhën
për herë të parë
seç u sulen
me tërbim

Si lubi të zeza
u lëshuan llavë
dashtën çdo gjë
që ta çbinë

Vjet për vjet
e mot për mot
pa ndërpre shekuj
me radhë

Duke na i përgjakë
trojet e lashta
mizori tmerri
përmbi shqiptarë

Sidomos në fund
shekullit njëzet
e shndrruan në tokë
të djegur

Masakrimesh
apokalipse
gjenocid në mënyrë
më të egër

Porse çdo gjë
Një fund e ka
do të dali prej
një dere

Edhe soji
i Vuciqave
do të fundoset
n’thellësi humnere.