Udhëtarë të palodhur (Prozë poetike)

Udhëtoni shtegut të pikëllimit ju udhëtarë të palodhur, që ikët dikur të mrrolur, të dërmuar nga ëndërrimet e papritura, kohëve të gjakosura, kur shkruhej historia e dështimeve.

Ju digjeshit e shkriheshit netëve pa gjumë, duke e kërkuar atë që u mungonte, duke e ditur se vetëm një lëvizje më ndryshe po të ishte bërë atëherë, ju do të flisnit për lindje e fitore.

Koha nuk ka frenime te ajo që mund të quhet dashuri e marrë për Atdhe, atëherë kur qielli mund të jetë i njëjtë me pafundësinë e vet. Mundoheni të ecni njerëzisht tek digjeni e shkriheni në vetmi, kur ndjeheni vetëm të zbrazët në pangopshmërinë e të tjerëve.

Në këtë mbrëmje pa mbarim diçka i thotë shpirtit, dil nga vetvetja dhe vrapo kah ajo që nuk ka emër të vërtetë të lirisë.

Shkoni deri te mosfashitja dhe deri te shpërthimi i mosfundit tuaj, udhëtarë të përjetshëm!

Ramadan Mehmeti