Shaqir Shaqiri, zëri i qëndresës politike nga Lugina e Preshevës

Gjilan – Në hapësirat ku fjala shqiptare është ndëshkuar me pranga dhe bindja politike me burg, Shaqir Shaqiri u formua si zë i papajtueshëm me padrejtësinë. I ndjekur, i burgosur dhe i përballur drejtpërdrejt me mekanizmat e represionit shtetëror, ai nuk e njohu heshtjen si alternativë. Jeta e tij politike u shndërrua në përballje të vazhdueshme me pushtetin që synonte ta nënshtronte identitetin dhe dinjitetin shqiptar në Luginën e Preshevës. Shaqir Shaqiri nuk është thjesht një emër në dosjet e përndjekjes politike, ai është dëshmi e gjallë se rezistenca qytetare mbijeton edhe aty ku burgjet mbyllin dyert, por jo bindjet.

Në historinë e përpjekjeve politike të shqiptarëve në Luginën e Preshevës, ka figura që nuk kanë kërkuar vëmendje, por që janë formuar nga përballja e drejtpërdrejtë me padrejtësinë, represionin dhe heshtjen e imponuar. Një nga këto figura është Shaqir Shaqiri, aktivist dhe i burgosur politik, emri i të cilit lidhet me angazhimin e vazhdueshëm për të drejtat kombëtare dhe qytetare të shqiptarëve nën administrimin e Serbisë.

Shaqir Shaqiri përfaqëson një nga figurat më domethënëse të qëndresës politike shqiptare në Luginën e Preshevës dhe më gjerë. I burgosur politik që në moshën vetëm 17-vjeçare, ai e përjetoi burgimin në rrethana jashtëzakonisht të rënda, duke e kaluar tërë dënimin në izolim të plotë, në qeli, si pasojë e bindjeve dhe angazhimit të tij politik.

Përtej represionit dhe përndjekjes, Shaqiri mbeti i palëkundur në idealet e lirisë, duke luajtur më vonë rol të rëndësishëm në formimin, konsolidimin dhe shtrirjen e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Në vazhdën e angazhimit të tij politik dhe institucional, ai shërbeu edhe si zëdhënës i Këshillit Politik për Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc, duke artikuluar në mënyrë publike dhe të argumentuar kërkesat politike dhe të drejtat e shqiptarëve në këtë rajon, në një periudhë të ndjeshme historike për fatin e tyre kolektiv.

Shaqir Shaqiri i përket atij brezi që u rrit dhe u formua në rrethana të rënda politike, ku shprehja e identitetit kombëtar shqiptar dhe kërkesa për barazi shiheshin si rrezik për rendin shtetëror. Aktiviteti i tij politik, që nga moshë e re, e vendosi përballë mekanizmave represivë të shtetit, duke e shndërruar në subjekt përndjekjeje, arrestimesh dhe burgosjeje politike. Për të, burgimi nuk ishte fundi i angazhimit, por një formë tjetër e sakrificës për bindjet e tij.

Roli i Shaqir Shaqirit nuk kufizohet vetëm në përvojën personale të vuajtjes. Ai u bë një zë i artikuluar për çështjen e shqiptarëve të Luginës së Preshevës, duke ngritur vazhdimisht shqetësime për diskriminimin institucional, mohimin e të drejtave themelore, shtypjen kulturore dhe përjashtimin politik që përjeton ky komunitet.

Në deklarimet dhe qëndrimet e tij publike, Shaqiri ka theksuar se Lugina e Preshevës nuk është një hapësirë e shkëputur nga realiteti shqiptar, por pjesë organike e një trungu historik dhe kulturor që ndan plagë, sakrifica dhe aspirata të përbashkëta me Kosovën.

Ai ka qenë kritik i vazhdueshëm ndaj politikave shtetërore serbe, të cilat, sipas tij, synojnë zbehjen e identitetit shqiptar përmes presionit administrativ, ekonomik dhe simbolik. Në të njëjtën kohë, Shaqiri ka kërkuar një qasje më të përgjegjshme dhe më aktive të institucioneve të Kosovës dhe faktorëve ndërkombëtarë ndaj Luginës së Preshevës, duke e konsideruar këtë rajon si një çështje të pazgjidhur politike dhe njerëzore në Ballkan.

Kontributi i Shaqir Shaqirit qëndron edhe në faktin se ai përfaqëson një kujtesë të gjallë të përndjekjes politike në hapësirat shqiptare jashtë Kosovës. Përmes përvojës së tij personale, ai dëshmon se burgimi politik nuk ishte fenomen i së kaluarës së largët, por realitet që ka vazhduar edhe pas ndryshimeve të mëdha gjeopolitike në rajon. Figura e tij është dëshmi e një rezistence qytetare që nuk u shua as në kushte izolimi, as nën presionin e heshtjes së detyruar.

Në diskursin publik, Shaqir Shaqiri mbetet një figurë që nuk flet nga pozita e pushtetit, por nga përvoja e drejtpërdrejtë e përballjes me padrejtësinë. Ai nuk përfaqëson një karrierë politike klasike, por një rrugëtim personal të shndërruar në kauzë kolektive. Angazhimi i tij është i lidhur ngushtë me kërkesën për dinjitet, barazi dhe njohje të të drejtave elementare të shqiptarëve të Luginës së Preshevës.

Roli i tij duhet parë si pjesë e një mozaiku më të gjerë të rezistencës politike shqiptare në hapësirat ku liria dhe barazia nuk kanë qenë kurrë të mirëqena. Në këtë kuptim, Shaqir Shaqiri përfaqëson jo vetëm një emër, por një përvojë, përvojën e një njeriu që zgjodhi të mos heshtë, edhe kur heshtja do të ishte më e lehtë./rajonipress/