Se të kam atdhe, Kosovë

Në secilën pore të trupit tënd, një gjurmë kam lënë, diku hapin tim të vogël, gjurin e vrarë

bërrylat e gërvishur
diku hundë e buzë troshitur
dhe në mend s’më ka shkuar
për të të fyer
a për t’u hidhëruar
jam ngritur e kam ecur
diku një pemë kam mbjellur
një arë kam lëruar
farë kam hedhur
dhe lule kam mbjellur
e një ëndërr
ma t’bukurën ëndërr kam ëndërruar
nën hijen e saj
dhe mendjesh s’kam fluturuar
trupit tënd jam katrithur
përpjetëzave
tatëpjetëzave
e sa herë jam shpërblyer
jam ndëshkuar
po nuk jam zbrapsur
as kur më kanë dëbuar
shpresash nuk jam thyer
drejt gjirit tënd
kam vrapuar
jam kthyer
si i eturi për ujë
nën hije të një therre jam mbështetur
kulla të reja kam projektuar
e rrugë
prej nga do vinte
ajo e ëndërrta ime
dhe qiejt kam trazuar prej gëzimit
duke fshirrë rrëketë e thella të gjakut
të pikëllimit
për ta shijuar një buzëqeshje të çiltër
agujve të lirisë
duke i shtrirë krahët horizontit
dritaret e dashurisë
se nën dhe e mbi dhe
të kam vetëm ty
imi atdhe…

Sabit Rrustemi