Sahat Kulla e shpresës (Prozë poetike)

Nga Ramadan Mehmeti

Ti ecën, ecën…
Sendërton ornament në murin e rrënuar në mënyrë abstrakte; sahat – kullë e shpresës së humbur, sahat – kullë e vjetër, kotur nga ëndrrat dhe uji zemzem i pavdekshmërisë.
– Perëndi, është kështu, apo dikush më thirri në emër? Dhe, dashuria e hënës së këputur ma preu këmishën e zezë të natës. E bie harresa, që më frikëson, harresa që të lë në shi. E shiu ta rrënon edhe atë pak ornament që ta zbukuron ding-dangun e mëngjesit të vonuar.
Ti, as skenar ke, as regjisor je… ecën, sipas trokut të ikur të kohës, pasqyrës së thyer, hijes së plakut të thinjur tek thith duhan të Anamoravës, fletë – fletë të zgjedhur, ndërsa në vete këndon këngën e përvajshme të Doruntinës.
Ti ecën në shpresë.