Pluhur në qytet (Prozë poetike)

Nuk po shihja gjë e qyteti po shkundte pluhurin e shekujve, si pëlhura kur valëvitet në një erë të tërbuar vjeshte.

Kalimtarët pyesnin njëri-tjetrin se ç’po ndodhte me tërbimin e kohës së çmendur. Një lazdran qenërisht lehte e kalimtarët e vonuar të jetës kërkonin kohë tjetër, bulevardeve, ku vetmia frymon ndryshe.

Edhe era, edhe rrugët, edhe fjalët duhej të kishin shkundur pluhurin e tyre në këto rrugë të mjera, të themi edhe të bukura, pasi trishtimi kishte lëshuar kudo dhe qëmoti rrënjët e veta të thella. Zogjtë, në këta rrokaqiej të zhurmshëm të vetmisë e kërkonin atë pjesën e tyre të historisë, për ta harruar vajin e fëmijërisë mëkatare.

Edhe unë tashmë e kisha shkundur pluhurin e jetës në taketuken e ndodhive, përderisa zogjtë nuk kishin kujt t’i talleshin, Zotit apo fatit, derisa askund s’kishte mbetur njeri…

Ramadan Mehmeti