Një gjeneral për të humbur Prishtinën

Nga Armand Shkullaku – Prishtina mbetet “kafshatë që s’kapërdihet” për Hashim Thaçin. Kryeministri i Kosovës thuajse e ka pranuar publikisht pafuqinë e tij për të fituar kryeqytetin, kur paraqiti si kandidat të PDK për zgjedhjet e 3 nëntorit, ministrin aktual të FSK, Agim Çeku. Me një mungesë të theksuar entuziazmi që i lexohej qartë në fytyrë, Thaçi la të kuptohej se po hynte në një garë për të siguruar të paktën vendin e tretë. Për herë të parë, ambicia e dështuar e PDK për të mposhtur LDK në kryeqytet është shuar pa nisur fushata elektorale.

Kandidimi i një figure të importuar si Agim Çeku ngjan me një lëvizje taktike të dëshpëruar të Thaçit për të mbuluar dobësinë e partisë së tij në kryeqytet. Në gjithë këto vjet, PDK nuk arriti të forcojë pozitat e saj në Prishtinë dhe nuk qe në gjendje të prodhojë një kandidat që të rivalizonte seriozisht me Isa Mustafën e LDK. Agim Çeku, deri para disa muajsh kryetar i Partisë Socialdemokrate, pjesë e një koalicioni me Behgjet Pacollin, dha dorëheqjen nga kjo parti për të kaluar në partinë e Thaçit.

Ai ka qenë shef i shtabit të UÇK, pas lufte komandant i TMK, dy vjet kryeministër i Kosovës, më pas kryetar partie dhe ministër dhe tani kandidat i Thaçit për komunën e Prishtinës. Me këtë karrierë kaq të larmishme, Çeku ka qenë kandidati perfekt për të mos i thënë jo manovrës së Thaçit. Madje aq perfekt sa të besojë edhe në fitore.

Por Hashim Thaçi nuk ka mendjen e Çekut, e sigurisht që nuk beson në fitore. Ai bën politikë ndërsa gjenerali shkon në luftë. Çeku nuk i duhet për të fituar, por për të maskuar pikat e tij të dobëta, në radhë të parë dështimin për të gjetur një kandidat brenda PDK dhe së dyti, e lidhur me të parën, kapitullimin pa kushte para LDK në Prishtinë. Duket çudi që partia më e madhe në vend nuk arriti të nxjerrë një figurë të vetën për Prishtinën dhe të hyjë në garë me një kandidat që ka vetëm pak muaj që është pjesë e saj.

Emra të njohur të PDK, si Hajredin Kuqi apo Enver Hoxhaj thuhet se nuk kanë pranuar të kandidojnë përballë Isa Mustafës. Të vetëdijshëm për pozitën e partisë së tyre në kryeqytet, për mungesën e një projekti për Prishtinën dhe të një investimi politik serioz afatgjatë tek kandidati, ata nuk kanë marrë përsipër riskun e humbjes në momentin final. Autoriteti i Thaçit mesa duket nuk ka qenë i mjaftueshëm për të bindur ndonjë prej figurave kryesore të PDK të hyjë në sfidën për Prishtinën.

I pamjaftueshëm ka qenë autoriteti i kryeministrit për të shuar edhe ndonjë sherr brenda PDK, nëse kandidati do të përzgjidhej në një nivel më poshtë se dy- tri figurat kryesore të partisë. Moskandidimi i Memli Krasniqit apo i Lirak Çelës, thuhet se ishte pasojë e konflikteve të brendshme në degën e PDK. Dhe për t’i vënë kapak “krizës së Prishtinës”, Thaçi e shpiku përsëri zgjidhjen. Duke kandiduar Agim Çekun, ai krijoi përshtypjen sikur PDK nuk është fare në garë. Sepse Çeku është, por edhe nuk është PDK. Me përmasat e ish-gjeneralit, Thaçi tentoi të mbulojë krizën aktuale të PDK për të patur një kandidat dinjitoz për Prishtinën dhe njëkohësisht të lajë duart sa të mundet nga rezultati i 3 nëntorit.

Por në fund të fundit, e gjitha kjo është një taktikë për të menaxhuar humbjen. Të futesh në një garë për të mbajtur vendin e tretë është turpëruese për një parti të madhe si PDK. Është një dëshmi se kryeministri Thaçi më shumë ka ecur me taktika e strategji të vogla sesa me programe dhe investime politike afatgjata. Më shumë ka besuar te përçarja e kundërshtarit dhe aleancat e momentit, se sa te forcimi dhe rritja e partisë së tij. Kandidimi i Çekut sado të duket një gjetje, në thelb mbetet një refleks i refuzimit që Prishtina i bën PDK dhe i paaftësisë së kësaj të fundit për t’ia fituar zemrën kryeqytetit.

Autori eshte: Gazetar nga Tirana. Kjo kolumne eshte marre nga Gazeta Mapo.