Në mesnatën e shpirtit (Prozë poetike)

M’i vodhe ëndrrat. Më le të ngujuar në kafaz.

Loti është i vetmi dëshmitar në mëngjesin me mjegull të shpirtit.

Ma vodhe purpurin e ditës. Më le të përvëluar në valën e Da Vinçit tek e pikturon fytyrën e Mona Lizës.

Të lutem, heshtjen mos ma vidh, mos ma vidh kujtimin; është imi kujtimi dhe dhembja dhe këmisha e bardhë e të çmendurit.

M’i vodhe ëndrrat, më le në kafaz.

Ramadan Mehmeti