Në 66 vjetorin e lindjes së poetit Alush Canaj, poezi të zgjedhura nga autori

Gjilan – Sot është 66 – vjetori i lindjes të poetit dhe atdhetarit ALUSH CANAJ . Në shenj të kësaj dite po u sjellim një tufë vargjesh të tij nga libri “Mbrëmë e putha lirinë”, ku është e plotë krijimtaria letrare, botuar nga SHB “Faik Konica,”Prishtinë, 2018.

ALUSH CANAJ

ËNDRRA NË KRAHËT E ERËS

Fusha mbylli sytë
edhe qielli
me këngë t`kaltra.
Vrik erdhi gjumi
më çoi te lumi
era në breg
me mori mbi flatra.

Fluroja fushës,
fluturoja malit
sikur me raketë!
Pylthit me lulëkuqe
vizitova një mollëkuqe
n`pallat të zambakut
në katin e tretë.

Peshqit në det
më mësuan not
te i Dashurisë Kep.
As vetë nuk e di
si rashë në thellësi.
Kur më puthi nëna,
unë: sa një plep!

(1969)

ÇKA I DUHET LULES

Lules i duhet uji,
pa ujë s`mund të rritet.
I duhte edhe dielli
n`luhare të kolovitet.

Ndonjë flutur e kopshtit
krahët me pranverë,
t`ia puthë faqet pikaloshe
kur t`i shkon në derë.

Nuk bënë pa puhizën
që shetitë nëpër fushë,
e freskon me shami t`vet,
e gicilitë në gushë.

Një dorë e vogël piktori
i duhet lules laureshë,
ta pikturojë nga dritarja
saherë të buzëqeshë.

(1971)

FLAMURI MBI KULLË

Më ndjekun ujqit
për flamurin mbi kullë.

Copa-copa do të më bajnë
si drenushën e pafajshme,
nëse më kapin në maje të lisit.

Ulurojnë,
lisin duan ta rrëxojnë
po rranjet e tij thellë në Iliri.

Si lumi kur del nga shtrati
zemërimi rritet e rritet
plasin nga inati
Flamuri mbi kullë valvitet.

Kallnor, 1972

FLAMURI S`BIE

Ujqit edhe ditën ulurojnë,
duan të na frikësojnë.

Shqiponja jemi ne,
mbi ta bëhemi rrufe.

Dikush edhe vritet,
flamuri s`bie. Valvitet.

Kallnor, 1972

MRËMË E PUTHA LIRINË

Mrëmë
e pashë në ëndërr
Lirinë.
Ishte si manushaqe,
e putha në faqe.

S`kaluam as dy hapa
qentë na lehnin prapa.

S`di si u afruan,
Prangat na i vunë.

(1971)

TE TIRANA

Te Tirana
Nana,
edhe motër Zana.
Atë dimër na ndanë
e lisat i vranë.
Më s`mund të duroj,
andej do të fluturoj,
aty, ku e kam Nanën,
e motrën time, Zanën,
Mëmëdheun,
Skënderbeun.
Nëse ujku më vjen pas
do ta vras.

(1970)
NËNA SHQIPËRI

Atje larg në veri
Nëna ime Shqipëri
si ylber me shtatë ngjyra
lule e çelur, më e mira.
E kam dritë, e kam xhan
korbat e zezë prej saj më ndanë.
Oh, sa keq! U bubu,
AJO pas malesh – unë këtu
Zog do t`bëhem të fluturoj
Nënën time ta takoj
ta puth në faqe si dikur
t`i them në prehër : U bëra burrë.
Ujq e dhelpra më vijnë pas
dashuri e Nënës do t`i vrasë.

(1970)
TE TIRANA

Te Tirana
Nana,
edhe motër Zana.
Atë dimër na ndanë
e lisat i vranë.
Më s`mund të duroj,
andej do të fluturoj,
aty, ku e kam Nanën,
e motrën time, Zanën,
Mëmëdheun,
Skënderbeun.
Nëse ujku më vjen pas
do ta vras.

(1970)