Mbrëmja e dhembjeve (Beqir Musliut)

Hyni në Amfiteatrin e Prishtinës me ëndrra mbi shpinë,
Dielli ka perënduar kaherë prapa kodre, kodra shembur,
Terri është futur në shiringë, përzier me gjakun e zi,
Trupi copëra në thasë të errët fundosur në panteon të lig.

Mbase Anatema e Parë është fshehur nën dritën e zezë,
Trëndafilat e zinj harruan të çelin, mbirë zemre të viktimës,
Të tëra lulet brufulluan trupave të shtrirë dhe bari i mbuloi,
Pranvera u mbyll, pas pakosh të zeza, në depot e errësirës.
Testamenti, Magjia, Anatemat… u futën në garë arti,
Por kush do të shkruajë me brushë në fletën e shelgut?
Kush do të lexojë mbi ngjyrë në pëlhurën e shqyer?
Hyni në Amfiteatrin e Prishtinës me ëndrra mbi shpinë!
Nëse asgjë… s’të nxjerr nga trupi i çarë plumbash të rinj,
Pena e përjetshme me flokë flakësh, jargavanësh tmerri,
Lules violetë, gjuha e urisë së qiellit Amfiteatrit po vdes!
Edhe po s’më prite e s’erdha, – ah, ç’kostum elegant varri!

Ramadan Mehmeti