Lojë fëmijërie

Nga Ramadan Mehmeti – prozë poetike

Ka ardhur një kohë kur nuk shihet më që është diçka e padukshme, e paqartë dhe dita nuk vjen asnjëherë.

Një kohë kur qentë ikun nga njerëzit, duke u frikësuar së tepërmi nga ata.
Kur ujqërit kryejnë kurse nate për personazhe më pozitivë në shkollat e natës, që janë pronarë qengja e dele.

Kur engjëjt pajtohen të ndajnë mes tyre vajtimin e fëmijëve dhe kapitjen e nënave, eh!…
Kur dita nuk përfundon kurrë dhe nata lemeritet nga gëzimi që asgjë nuk po kuptohet në parqe, kopshte dhe plantacionet e saj.

Ka ardhur një kohë kur nata është bërë nënë e dritës së dëlirë, e cila, si flamuri më i madh në botë, është ngulur në majë të pirgut me eshtra njerëzorë.

Kam humbur mendjen, duke ngatërruar me lojëra fëmijërie pagjumësinë që më copëtoi tash.