Kujtime që duan hak

Nëpër botë ndryrë kurthesh, mbytur fatet. E njerëzve për ëndërr që i duhet jetë, Shpirti digjet nën flakë, nën kongjij.

Dhemb qenia, verë e raki, aspak melhem,
Mugët mbërthehen në një katror të vjetër,
Herë lindjes së kalbur, herë perëndimi të zi.

Rrugët lakuriq shpien malit, degët thyhen,
Siç thyhet shpirti nën karvan fjalësh nate.
Ah, sikur ta kisha dhe një herë një jetë!

Sikur ta kisha… s’do t’ëndërroja dosido bukuri,
Do të shkruaja për shpirtin tim – i paani det,
Do të këndoja dhe më thellë për një fëmijëri…

Ramadan Mehmeti