I plagosuri pa plagë (Prozë poetike)

Nga Ramadan Mehmeti – E zeza i erdhi me ëndrrën që nuk e pa, me vajin që nuk e vajtoi, me shkumën që nuk shkumoi dhe vrarëlia nuk i dhembi, sa gazi i atyre buzëve që e shikonin me qesëndi.

Shkurt fjala, ai ishte i plagosur, e plagë kund nuk kishte, ai ishte i mallkuar, e kush nëmur nuk e kishte, së paku jo me zë; ai ishte njeri me dukje, e panjeri në brendi.
Ai ishte e nuk ishte.

Asnjëherë nuk e kishte pohuar ose mohuar qenien, e nuk kishte folur as për mosqenien. Nuk i kishin thënë as të tjerët se nuk e donin e kush afër kurrë nuk i kishte qëndruar.

Ndoshta pse ai ishte lindur ogurzi, mendonte si ogurzi e tashmë kishte vendosur që edhe të vdiste si ogurzi.

Mjerë për të e për rrënjën e tij!