Ëndrra pa adresë

A më do ende si mik, moj mikeshë, si dikur, që s’ ndaljeje duke më deshtë.

…ti ka kohë që po heshtë !
A më shikon ende si mik,
të bankës shkollore,
si dikur,
që emrin ma shënoje n’ fletore.
…ka kohë që s’ më vjen prore !
A sheh ëndrrën e njëjtë,
po at’ të rinisë,
që për herë të parë në mbrëmje t’ maturës,
pa frikë, në sy të tjerëve që jem shëtitë.
…për të sotmen t’ jam kujdes e të kam rritë.
E sot !
ku je, a si je,
ke burrë apo fëmijë,
apo ende e vetme je.
…jeton në mërgim apo në atdhe.
Këto pyetje t’ mallkume,
tërqethin trupin tim,
kur e di që jeta,
n’ çdo ditë është përfundim.

Fitim Kosumi