Cikël me poezi nga Anton Marku

Është një qiri që askush nuk mund ta ndezë pos teje

PA GJETHE

Në cilën borë u fsheh
gjithë ai dimër
kur njësoj
u vishnin e u zhvishnin
të dielat tona në fundjavë?

Të dehur me gotën e parë
lidhur për shtrat
pangopshëm

Dhjetëra herë
nisur nga e para

Atë vit
aq e pa mëkatshme
dukej e bardha

Para saj
gjithçka tjetër humbte peshe.

BRYMË

Ditën që do të ikësh
mos e përplas derën

Pas shpine
mos i puth gishtat një tjetri

Nuk patëm kohë për më tepër
rrugët na bënë udhëtarë

Do të mbetesh brymë
që fle në duart e mia

E vonuar në ardhje
e ngutur në shkuarje

E padenje për kthim.

VETËM TI

Është një qiri
që askush nuk mund ta ndezë
pos teje

Është një prag dere
që pret hapat e tu

Është një dhomë
që lutet për kthimin tënd

Jam unë
me kokën mbështetur për mur
ulur mbi prag
me një qiri në dorë.

MAJI

Maji do të vijë
e ne do të duhemi përsëri

Në të sotmen e dikurshme
gojëve do të lëshojmë puthje

Që dita të mos e ndajë
atë që nata bashkon.

DËSHIRË

A ka më mirë
se të më mbulojë dimri
në gjoksin tënd

Vesë të bëhem
përreth buzëve tua

Pafundësisht të zgjasë
përkohshmëria jonë.