Ar (t) i pritjes

Dy poezi nga Mehmetali Rexhepi

1.

Vorbullave

të brengave

domosdo

noti

në digat e durimit

ngrehinë

për të të mos përpirë

vërshimet

2.

Smira e ka kot

kotsëkoti

smirëzinjtë

deti me shkop

nuk turbullohet dot

detit të dashurisë

nuk i nxihe kaltrëria

3.

Nuk je zanë

e maleve

as hënë

për (shtoj)zovalle

as bukuroshë

hermetike

prej kozmetike

tjera ndjeshmëri

stolisin tuat tipare

e rrepta në urtësi

e urta në urtësi

fisnikëria në krenari

4.

Kafshatës së bukës

(m)i jep shije

mëlmese e fjalëve tua

shije frymëzimit

Relievit të butë

shpërthejnë dhe shuhen

vullkanthët

shpirtit

5.

As ndryhet

as s’ndryshket

malli i ndryrë

piqet piqet…

Buzëqeshja e brymt

e smirës

përcëllon

edhe fletët

e lules së vet

Mungesa yte

zverdhtë blerimin

vjeshta voli

pemën

e gjakuar

u r t i n ë

6.

Pranë teje piqem

e nuk digjem

larg teje digjem

e nuk piqem

7.

I hedh kokërrat

e grurit

në arë të rrafshit

tënd verë

që pjek

nga të acartat

goditje

e gjithfuqishmes

uniformë bardhësie

8.

Stolis dëshirat

shtatet

e vashave nuseve

fustanët fundet

copa pranverash

visore nusërie

qep dhe shqep

arr(n)on

dhe në fjalët e mia

të këputura

(s)thua

qepet gjithmonë

varfëria

Do t’iu qepte

petka

t’iu qendiste

pajë

pëllumbave

kanarinave

bletës

të mbrohen

9.

Të m’i shqepësh

modelet e ngushta

të rrobave

të mynxyrave

më nxorën dredhë

më mpinë

s’ka modele

për dashurinë

kopje e fortë

e pashlyer

e modelit

pa modë

(më) je.

10.

Ç’bëra

për ty

Ndjej

po nuk e shkruaj

poezinë

11.

Tashmë

nuk thithim ajër

pa mëlmese

jonesh atomike

mëlmese e shekullit

të iksave

të botës

në ankth

12.

Kot e vesh vetminë

e stolis me kate

të kujtimeve

të holla

ndërsa kujtimet

e krahnezta

i shpojnë shpojnë

13.

Ç’të bëj tash

pa veshje

të lëkurës tënde

Si t’iu ikësh

kafshimeve të mallt

ndryshkut

të qëndresës

së hekurit

shpresës së zgjebosur

Shiritkujtime

shpalohet paprerë

prushin e tij

për të më hedh

14.

Ke për ta provuar

shijen e Artit

të Pritjes

frymën tënde

të fëguar

Lubjanë, 1987

SHKALLAREVE TË GRUAS

Mehmetali REXHEPI

tambli i shteret

por burime të ëmbla i rrjedhin

*

si ta lësh pa e prekur me dorë të lirë

lëkurën petë tambloreje e shtrirë

*

në çdo zonë të prekjes

jargët e ujkut dhe avujt e zemrës

*

hyre në orbitën e saj magnetike

thuresh prej ibërshimesh të fshehura të asaj grishje

*

harrove se edhe ti je një yll

porse rrezet tua t`i kishte përpirë

*

shpinë për shpine dhe

t`i lexonte të lajthiturat ëndërrime

*

në kaltërsinë e mesditës

seç ta derdhte breshërimën e vranësirës

*

ngjiteshe relievit epshor bjeshkës për bri

vrik t`i ndillte vetëtimat rrufetë e rrebeshet me stuhi

*

shih të mbjellat e tua si t`i shkretuan

breshërimë dhe epshi i saj që s`frenuan

*

duar nektari pemë e gjallë

syrrushe e zezë syrrushe e bardhë

*

gji i qetë i detit të jetës

liman anijesh të molisura për spirancat e prehjes

*

thellësinë e gruas prej deti

asnjë pushtues zemrash nuk e preku

*

ajo ngërthen enigmën jo për sot

zbërthen ngjyrat për stinë e mot

*

Petrarka Serembe e se cili tjetër

prore mbetën të etur fund-ëndjen e gruas për ta gjetur

*

pas secilës veshje solemne

prirje t`i takonte edhe një zemre

*

sheshit e përmes zemrës shigjeta e shikimit më përshkoi

rrënjës katrore të marrëzisë një kllapë të vardisjes i ofroi

*

sajon brymë për pemën e zilisë

mburojë për të helmatisurën shtizë

*

ruaju mllefit të saj të parë

pendesën e tretë fare lehtë mund të ta falë

*

e ke fyer sedrën dhe heshtjes i vure pikë

karikaturën ta varë pikërisht në orën tënde të ligë

*

në lozën e saj ngjizet fara e rrezeve të gjenisë

e tokës avullore e dashnorit diellor apo e Hyjnisë

Nga libri: VETULLAT E MAJËBORËS; Lena, Prishtinë, 2021