Me zotin tim

Me zotin tim flas, Vetëm në gjuhën time,Gjuhën që ma dhuroi vet ai
Pra vetëm shqip…

Me zotin tim flas
Për qdo ditë
I lutem, i përulem
Ja shpalosi zemrën
Ja tregoj dhembjen e brengen
Që ai mirë m’i di

I PAPËRKULUR

Vetëm me maje gjuhe
Po e thae fjalën
Keq ndëshkohësh
Për mëkatin
Me vendimin e prerë
Krejt unanim
Sjellur prej të marrve
Ndëshkohesh
Për fjalën tëndë
Për at fjalë
Që u’ a trand ëndrrën
Me mendimet e qartuna
U’a përpushë kotësin
U’ a vret iluzionin
Qëndro i papërkulur
Prite ndëshkimin
Për at të madhin
Ma të madhin mëkat tëndin.

KOHA PO ECË

Koha po ecë
Një nga një ecin ditët
Pa ndal ecin vitet
Kan filluar njoftimet për mortin
Jo edhe bash rrallë
Kishte vdek ai
Ajo
Jeta i morri fund
Në këtë botë s’është ma
Zoti ka thën kështu
Fundi i ka ardhë
Sa shpejtë na ecë koha
S’din me u ndalë
Do vin ditët e fundit
Dhe për ne
Shumë miq do na mungojnë
Vjen shfaqët vetmia
Keq do na mundon
Do vujam dhe për një fjalë
Me këndë me qelë gojë
Një fjalë goje me e thënë.

JAM E DUA TE JAM

E imja dhimbje
Ti e imja dashuri
I yti jam
Me ty përherë jam
Jam dhe kur s’jam
Jam mbetje
Këtu lindur e mbetur
Me shpirtin shpërndar
Trup i copëzuar
Në pjesë pjestuar
Truallit tim shkapërderdhur
Botës farë e hedhur
Një lvizje e dhembshme
Zemër e ndjeshme
Jam
Dua të jam
Melhem mbi të djegurat
Kujtim dhembje që djegë
Mallë për mungesë
Për të ardhmën shpresë
Shami loti do bëhem
Kokërr lotin dhembje ta fshij
Dot s’mundem me e ndalë
Do digjem flakë
Shperthim vullkan
Një djegije dritë
Bari shërues dhimbje
Uj që zjarrin djegës fikë
Dua e do jam
Djegije zjarr dashurie
Jo djegëje djegur në erë
Do bashkohemi një ditë
E do mbetemi një përgjithënjë.

PREJ SHPIRTIT

Hajt dhe pak hajt
He zoti ty qafën ta thevt
Mos e lasht pa ta thy
Ta dhuroj këtë namë shpirti
I madhi zot të më ndëgjoj
Nama ime të të ze
Atje kudo që ti je
Ty që qiellit i falë zymtësi
Jetën mbi tokë e mbush vrerë
Të zëntë nama ime ty o i lig
Ty që i lig je
Përherë do mbetësh i lig si je.

ME VARGJET

Shpesh flas si në ëndërr
Krejtë përqart jermi
Pak kush kupton dhimbjen
Për shpresën tharë nga urrejtja
Që don ujitje me dashuri
Sa thellë unë e ndjej po e di
Po e shprehi me fjalën magjike
Me vargjet e renditur në poezi.

PSHTJELLIMË MOTESH

Në kohën pshtjellimë motesh
Me drithrim ngjyrash pamje mjegullinë
Në itinerar truri mungesë radhitje
Jo as truri s’mundet ti radhtë një nga një
Fjalët qëndrojnë në maje gjuhe
Rrjedhin pikojn vetëm në maja gishtërinjësh
Dalin si një apel thirrje shtruar vetvetës
Mos u tall me veten pse s’din lojen lozonjare
Mos kafsho mollën e ndaluar bërtham tragjike
Kafshim i hidhur kjo ndalesë bibëlike
Po tkurrem dhe hudhem në valët valle jete
Mbërthyer nga grackë e qasteve
Kur truri shëndrrohet në një botë iluzive
E gjithë bota e pa anë sikur tretët në sfond

Demush Mehmeti