O fati im

ma gjej një shërim, kudo, veç jo në qytetin tim, se aty, kem një tregim.

Pra, nisu menjëherë…
kaloi ato rrugë që si kam shkelur asnjëherë
dhe kur të kthehesh
më ke mua këtu, në gasonjer.

Dhe deri atëherë
po i mbylli sytë
po e kërkoj dritën në terr
t`i nisu menjëherë.

O fat i vetmuar
mi gjej lulet më të bukura, që zoti i ka krijuar
mi sill, dua t`i shoh se sytë pak më janë verbuar
mi sill, dua t’ju marr erë se dhe fryma më është vështirësuar.

O fat që po qanë
gjej dikë që emrin e saj se mbanë
të mos jetë e bukur, në të mos të përngjanë
unazë në gisht mos të mbanë.

O fat i vonuar mos u vono, se vitet kanë kaluar
dhe lotët sa kanë pikuar
trashëgimtarë kanë kërkuar.

Fitim Kosumi