Muharrem Bajrami, mësuesi që edukoi breza, luftëtari që i shërbeu lirisë dhe sindikalisti që nuk i harroi kurrë pensionistët

Gjilan – Kanë kaluar muaj e vite nga ndarja nga jeta e Muharrem Bajramit, por kujtimi për të vazhdon të jetojë fuqishëm në mesin e familjarëve, kolegëve, bashkëluftëtarëve, pensionistëve dhe mijëra nxënësve që patën fatin ta kenë mësues, edukator dhe udhërrëfyes. Figura e tij mbetet një nga ato personalitete që me jetën dhe veprën e tyre arritën të ndërthurin në mënyrë të rrallë arsimin, atdhetarinë, aktivizmin shoqëror dhe përkushtimin njerëzor.

Muharrem Bajrami, i njohur për të gjithë si “Baca Mujë”, ishte një ndër emrat më të respektuar të arsimit gjilanas dhe një veprimtar i palodhshëm që jetën ia kushtoi dijes, lirisë dhe mbrojtjes së dinjitetit të qytetarëve.

I lindur më 1937 në fshatin Pograxhë të Gjilanit, ai kreu shkollimin fillor në vendlindje, Shkollën Ekonomike në Gjilan dhe më pas Shkollën e Lartë Pedagogjike në Prishtinë, në drejtimin Gjuhë dhe Letërsi Shqipe. Menjëherë pas përfundimit të studimeve nisi misionin e tij fisnik në arsim, duke punuar fillimisht në Shkollën Fillore “Liria” në Pograxhë, më pas në shkollën “Thimi Mitko” dhe për afro tri dekada në Shkollën Fillore “Selami Hallaçi”, ku u bë sinonim i profesionalizmit, disiplinës dhe edukimit kombëtar.

Për më shumë se 43 vite në shërbim të arsimit, Muharrem Bajrami edukoi dhe formoi breza të tërë nxënësish, duke mbetur shembull i mësuesit që e konsideronte arsimin si mision kombëtar dhe jo thjesht profesion. Në kohët më të vështira për shqiptarët e Kosovës, ai qëndroi në vijën e parë të mbrojtjes së shkollës shqipe, duke mos u dorëzuar asnjëherë përballë presioneve, ndjekjeve dhe represionit të regjimit serb.

Veprimtaria e tij atdhetare mori dimension edhe më të madh gjatë viteve të rezistencës dhe luftës çlirimtare. Ai ishte ndër organizatorët e institucioneve arsimore shqiptare në vitet e sistemit paralel, duke kontribuar në shpërndarjen e dokumentacionit shkollor me simbolet e Republikës së Kosovës dhe në ruajtjen e funksionimit të arsimit shqip në kushte të jashtëzakonshme.

Kontributi i tij kulmoi gjatë luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, kur iu bashkua strukturave të Brigadës 173 “Kadri Zeka” në Zonën Operative të Karadakut. Përveç angazhimit logjistik, ai vuri në dispozicion mjete, armatim dhe mbështetje të vazhdueshme për luftëtarët e lirisë, duke dëshmuar se dashuria për atdheun nuk njeh moshë dhe as sakrificë të tepërt.

Në maj të vitit 1999, Muharrem Bajrami u arrestua nga forcat serbe së bashku me një grup intelektualësh gjilanas dhe përjetoi burgosjen vetëm pse qëndroi besnik idealeve të lirisë. Megjithatë, as burgjet dhe as presionet nuk arritën ta thyenin karakterin e tij të fortë dhe bindjen e palëkundur për të drejtën e popullit të vet.

Pas luftës, ai vazhdoi aktivitetin e tij në jetën publike, duke u shndërruar në një nga zërat më të fuqishëm në mbrojtje të pensionistëve dhe invalidëve të punës. Si drejtues i Federatës Sindikale të Pensionistëve dhe Invalidëve të Punës në Gjilan, ai ishte vazhdimisht pranë njerëzve në nevojë, duke ngritur zërin për kushtet e tyre të vështira ekonomike dhe sociale.

Muharrem Bajrami nuk mund të pajtohej me faktin që njerëzit që kishin ndërtuar Kosovën me djersën dhe mundin e tyre të jetonin në varfëri. Ai ishte ndër të paktët që nuk reshti së kërkuari trajtim më dinjitoz për pensionistët, duke e konsideruar këtë jo vetëm detyrim institucional, por edhe obligim moral të shoqërisë.

Ata që e njohën nga afër e përshkruajnë si një burrë me integritet të lartë, të drejtë, të guximshëm dhe jashtëzakonisht të lidhur me çështjen kombëtare. Ai ishte pjesëmarrës aktiv në debatet publike, një kritik konstruktiv i padrejtësive dhe një mbrojtës i palëkundur i vlerave kombëtare e qytetare.

Ndarja e tij nga jeta më 17 gusht 2024 shënoi fundin e një epoke për arsimin, sindikalizmin dhe veprimtarinë atdhetare në Anamoravë. Megjithatë, trashëgimia që la pas vazhdon të jetojë në kujtesën kolektive të qytetarëve.

Muharrem Bajrami nuk ishte vetëm një mësues, një sindikalist apo një luftëtar i UÇK-së. Ai ishte një institucion më vete, një njeri që në çdo etapë të jetës zgjodhi të ishte në shërbim të njerëzve, të dijes dhe të atdheut.

Sot, emri i tij kujtohet me respekt të veçantë si simbol i brezit që sakrifikoi për shkollën shqipe, për lirinë e Kosovës dhe për dinjitetin e qytetarëve të saj. Kujtimi për “Bacën Mujë” mbetet i gjallë, ndërsa vepra e tij vazhdon të frymëzojë brezat që vijnë./rajonipress/