Isa

Nga Xhemal Ahmeti – “Nuk mund ta rregullojë qytetin, s’ka si ta bëjë shtetin”, kështu e gjykojnë kritikët shefin e LDK-së. As vetë partia të cilën udhëheq nuk manifeston ndonjë simpati euforike ndaj liderit të vet.

Përkrahjen e shumicës së bazës partiake nuk e pati as pararendësi i tij Fatmir Sejdiu. Kjo sjellje ambivalente e anëtarëve të LDK-së ndaj liderëve të tyre ka më pak të bëjë me paaftësinë e Isa Mustafës sesa me nostalgjinë ndaj periudhës kur zot shtëpie ishte Ibrahim Rugova. Nuk është lehtë të jesh pasardhës i një personaliteti, karma e të cilit sakralizohej për së gjalli. Ky perceptim nga baza, pra ai i të qenurit hije monoliti, krijon komplekse dhe demotivon, sidomos kur je “konkurrent” i një miti ndaj të cilit në faza të caktuara je përshenjur si begator i së keqes kundër i tij.

ISA MUSTAFA: Edhe pse ka Vilë në Prapashticë, e meriton nofkën “prishtinali”. Që nga shkolla fillore e deri sot ai jo vetëm ditët e punës i kalon aty, por edhe ka ndikuar në qenien e kryeqytetit – kështu siç është. Me politikën nis ashikërinë në një fazë kur shumica e intelektualëve kosovarë jugosllavizmin e përdornin më shumë si retorikë mbrojtëse nga sanksionet e “deliktit verbal” sesa si përulje ndaj sistemit. Si kryetar i Qeverisë komunale të Prishtinës (1984-1988) mbeti në kujtesë si një menaxhuesadapt i burokracisë së atëhershme: pa ndonjë kontribut të veçantë. Po në të njëjtën pozitë ishte edhe si drejtor Entit për Plan dhe Zhvillim: Prishtina dhe Kosova luftonin për të ekzistuar shqip e kush nuk lodhejpër plane e zhvillim.

RËNIA NË NISJE: Popullariteti i Isa Mustafës shpërtheu jashtë Kosovës. Gjatë përtretjes së tij metropoleve të perëndimit dhe Ballkanit. Fillimisht si koideator i të famshmit 3%, e pastaj si ministër i financave në qeverinë e Bukoshit (1991 -1999). Qëkëtej fiton edhe alergjinë deri sot të pazbehur të diasporës ndaj tij. Eksponentë të rëndësishëm të LDK-së në diasporë këtë aversionkarshi Mustafës e shpjegojnë të bazohet në:afrimin e Isa Mustafës me grupet (atëherë) enveriste në perëndim; me evitimine përhershëm të shfaqet publikisht me Ibrahim Rugovën dhe të afërmit e tij si dhe të qenurit pas Bukoshit “njëri nga komplotistët” kryesor për demontimin e imazhit të Rugovës. Këto qenkan arsyet se pse për emigracioni nuk ka “legjitimitetin dhe besimin” e nevojshëm për të prirë LDK-në.
Problem Isa Mustafa i ka edhe partnerët kyç e të huaj të Kosovës. Përderisa diplomatët evropianë e përshkruajnë si një “burokrat të shkollës së vjetër”,të cilit nuk duhet besuar gjithaq, amerikanët duket ende të mos i kenë shpëtuar mendësisë së të famshmit drejtor të FBI-së Edgar Hoover kur Isa Mustafën e analizojnë nga perspektiva e pseudoparimit “njëherë komunist – gjithmonë komunist”.

Sa qëndron akuza Isa Mustafa të mos jetë i aftë që ta përparojë kryeqytetin? Nëse Prishtina në arkitekturë dhe infrastrukturë ka hapëruar drejt modelimit, atëherë kjo pa dyshim se është edhe meritë e prefektit të saj, i cili mundëson një politikë të tillë. Njëjtë në llogari të tij shkojnë edhe ato që merren si dobësi: Kryeqyteti deformohet nga plutokracia e pamëshirë e perfektit të saj; Prishtina ka marrë pamjen e një muzeu të mbipopulluar nga statujat e heronjve dhe heroinave shqiptare; Nuk e ka imazhin e një metropoli evropian, por të një katundi oriental e të ngjashme. Në favor të Isa Mustafës megjithatë shkojnë dy realitete: Fytyra e një qyteti nuk ndërrohet aq shpejt siç dëshirojmë ne dhe e dyta; veçanërisht atëherë kur prioritetet politike i cakton qeveria – e cila aktualisht udhëhiqet nga kundërshtarët e tij – shumëçka ndikon malcueshëm.

ANALIZA: Në çështjet patriotike: pragmatik. Në politikë: klepto-oportunist. Për shkak të mungesës së temperamentit politik, nuk pranohet si lider. Perceptimi jashtë: burokrat që bindet lehtë por pa preferencë për poste kyçe. Perceptimi brenda: Profesor i mirë, politikan pa ngjyrë. Ethosi: humanist me aftësi unifikimi polesh në kundërshti. Diagnoza: Faqebardhë do të përfundonte karrierën nëse mbërrin që (në rast të hyrjes në qeveri) që timonin t’ua jepte eksponentëve të rinj dhe pa hipoteka.

NOTA JONË: Mezi kalon!

(Autori është kolumnist i rregullt i gazetës “Tribuna”)