Tri vërejtje/pakënaqësitë e mia për/me popullin që i takoj

Nga Sali Bytyçi – ​Me rastin e ditëlindjes. Individi nuk mund ta abstragojë veten nga vendi, koha dhe populli që ka lindur, edhe pse ai nuk e ka në dorë as vendin ku do të lindë, as kohën në të cilën lind, as popullin pjesëtar i të cilit i takon të jetë.

Këtë herë nuk dua të flas as për vendin ku kam lindur, as për kohën në të cilën kam lindur, po për popullin pjesëtar i të cilit më ka takuar të jem.

Si fëmijë po edhe si i ri, kam menduar se populli më i mirë në botë është populli im, ndaj kur jam përpjekur të bëj diçka, gjithnjë e kam bërë duke menduar që ky popull meriton më shumë se ajo që ka. Mbi të gjitha, meriton të vetëvendosë për fatin e tij, ta ndërtojë jetën në bazë të punës së tij, të vullnetit të tij dhe të vizionit të tij për jetën.

Më vonë, edhe pse nuk jam dëshpëruar, e kam kuptuar që mendimi im është thjesht subjektiv…, nuk përkon me realitetin. Ndaj, tani, për popullin tim, të cilin vazhdoj ta dua edhe më tej, i kam tri vërejtje/pakënaqësi:

Vërejtja e parë/pakënaqësia e parë për popullin tim është për kujtesën e dobët që ka;
Vërejtja e dytë/pakënaqësia e dytë për popullin tim është për atë që, pothuaj, kurrë nuk bën statistikë për asgjë;
Vërejtja e tretë/pakënaqësia e tretë për popullin tim është se është popull ekstremist, në shekuj kalon nga njëri ekstrem në tjetrin pa ndjekur një rrugë normale.
(29 maj 2015)