Rabit Rexhepi ishte një intelektual i mirëfilltë i arsimit dhe i qëndresës së një kohe

Gjilan – Sot familjarët e Rabit Rexhepit, nga Pogragja, e kanë vështirë. Ju mungon familjari i tyre shumë i dashur dhe shumë i ngritur. Ju mungon një arsimdashës i madh i shkollës shqipe. Rabit Rexhepi është i lindur më 1932 në fshatin Pogragjë. I rritur dhe i edukuar në një familje arsimdashëse dhe përparimtare. Klasët e ulta të fillores i kreu në vendlindje, ndërsa gjimnazin e ulët dhe Shkollën Normale, i kreu në Prishtinë në vitet 1952/1956. Jo vetëm kjo. Rabit Rexhepi nuk qëndroi duarkryq. Ai me kohë vazhdoi shkollën politike në Beograd, ndërsa, ka absolvuar në Fakultetin e Filozofisë në Shkup. Prandaj, e tërë periudha e tij aktive ishte realizuar kryesisht në dy kahje: në arsim dhe në funksione politike.

Thonë, vdekja vjen pa adresë. Ajo (adresë) është e të gjithëve. Nuk zgjedh njerëz e as moshë. Populli thotë, dekës nuk i dilet përpara. Kur vjen, çilja derën. S’ka kush të “manipulojë” me te. Ajo është e dhimbshme E dhimbshme është për familjarët, miqtë, kolegët, të afërmit, por më së shumti është e dhimbshme për fëmijët. Pse jo? Ata, nga sot, nuk flasin me te. Në momente të tilla, krijohet një gjendje pa fjalë. Secili mundohet t’i ndryjë fjalët e mendimet. Tash e ka fjalën heshtja. Heshtja për njeriun që ju mungon, i cili do të shkojë në përjetësi. Jo vetëm kaq.

Sot familjarët e Rabit Rexhepit, nga Pogragja, e kanë vështirë. Ju mungon familjari i tyre shumë i dashur dhe shumë i ngritur. Ju mungon një arsimdashës i madh i shkollës shqipe.

Rabit Rexhepi është i lindur më 1932 në fshatin Pogragjë. I rritur dhe i edukuar në një familje arsimdashëse dhe përparimtare. Klasët e ulta të fillores i kreu në vendlindje, ndërsa gjimnazin e ulët dhe Shkollën Normale, i kreu në Prishtinë në vitet 1952/1956. Jo vetëm kjo. Rabit Rexhepi nuk qëndroi duarkryq. Ai me kohë vazhdoi shkollën politike në Beograd, ndërsa, ka absolvuar në Fakultetin e Filozofisë në Shkup. Prandaj, e tërë periudha e tij aktive ishte realizuar kryesisht në dy kahje: në arsim dhe në funksione politike.

Në pjesën e parë, Rabit Rexhepi, tash i ndjerë, ka punuar me ditar në dorë në Shkollën fillore “Liria” në Pogragjë, gjatë viteve 1956 gjer në vitin 1959. Këto vite, siç thuhet në një biografi të tij, – ishin vitet mbresëlënëse, ndonëse kushtet e punës kanë qenë jo aq të volitshme. Punoi me vullnet dhe entuziazëm. Ai, sa ishte gjallë, shtonte se, “një ditë vjeshte të vitit 1058, në shkollë erdhi Kërsta Kërstiqi, Kryeshef i SPM-së dhe në mes orëve mësimore i pati thënë që të hynë në një klasë të zbrazët e duke i thënë: “Ti shoku Rabit, do të vish të punosh në SPM, në një funksion të rëndësishëm. Rrogën do ta kesh më shumë se dyfishin e rrogës së mësuesit dhe do ta marrësh banesë shoqërore. Punës do t’ia fillosh me 1 tetor!”Rabit Rexhepi, pa një pa dy, këtij nacionalisti ia kthen se, profesionin e mësuesit e ndjen më së miri dhe nuk mund ta ndërrojë me asnjë detyrë tjetër. Ai, pas kësaj përgjigje, ishte ndarë i revoltuar me këtë refuzim të tij, i cili e kishte përplasur derën dhe iu kishin dëgjuar di a tri fjalë duke shtuar: “do të shihemi!” Ishte koha që nuk ishte lehtë të refuzohet oferta nga Rabit Rexhepi, por, ai kishte një aversion ndaj këtij shërbimi që i është afruar atij.

Po ashtu, në qershor të vitit 1960, Rabit Rexhepi emërohet Shefi i Seksionit të Arsimit dhe Kulturës në Kuvendin Komunal të Gjilanit. Në kuadër të këtij resori, ai kishte një pleqësi voluntere si organ juridiko-profesional që vendoste për politikën e kuadrave shkollore etj. Të gjitha këto kuadro i hartonte dhe ia prezantonte Pleqësisë, e cila i aprovonte. Ishte kohë e sigurimit të kuadrove të kualifikuara tek masa shqiptare. Në kohën e këtij intelektuali qëndresë, bëhej përmirësimi i strukturës nacionale të nxënësve dhe të arsimtarëve nëpër shkollat e mesme. Në vitin 1961, Rabit Rexhepi ftohet në bisedë nga një operativist i SPM me mbiemrin Zhivkoviq, i cili i kishte thënë: “ti tani do të kesh punë me arsimtarë, intelektualë. Nga tash do të kesh kontakt e takime me ta dhe për çdo të hëne do të vish tek unë të më informosh për rrjedhat dhe abuzimet e politikës, të cilat i vën re”. Këtij “njeriu”, Rabiti i është përgjigjur: “Për këtë shërbim, gjeje dike tjetër! Unë nuk mund të pranoj”. Ai mbeti pa asnjë fjalë.

Rabit Rexhepi, tash na mungon, por vepra e tij intelektuale është e “gjallë” dhe e me vlera. Ai punoi si shef i arsimit. Dy vite shkollore ka dhënë mësim lëndët filozofike në Gjimnazin “Zenel Hajdini” të Gjilanit. Këto lëndë i ka ligjëruar tek nxënësit shqiptarë dhe serbë. Ma vonë, në korrik të vitit 1965 emërohet drejtor i Shkollës Normale “Skënderbeu” në Gjilan. Ma vonë atë e shohim drejtor i Shtëpisë së Kulturës. E ma vonë, ai është zgjedhur Kryetar i LSPP-së të Komunës.

Në vitin 1970, Rabit Rexhepi zgjedhet deputet i Dhomës Republikane. Ishin rrethana tjera. Në këto rrethana, të tjerët e sugjeruan që të udhëheq Entin Pedagogjik (1970/1974). Në fillim të vitit 1974 ka kaluar në detyrë në KQ të LKJ në cilësinë e Shefit të Kabinetit të Fadil Hoxhës. Gjatë kësaj kohe, për 8 vjet me radhë ka qenë Kryetar i Bashkësisë Kulturo-Arsimore të Kosovës dhe Kryetar i Këshillit Botues të Revistës Arsimore “Shkëndija”. Dhe, jo vetëm kjo.

Ky intelektual nuk ëshë pajtuar me padrejtësitë e kohës. Ai në gazetën “Rilindja”, të datës 1 shkurt të vitit 1988, f. 13, pati reaguar lidhur me emrin e heroit, Zenel Hajdini, të cilin, të “tjerët” ia shtrembëronin mbiemrin e tij. Dikush (dihet) e pati shkruar emrin e heroit të fjalë jo Zenel Hajdini, por Zejnel Hajdinoviq! Rabit Rexhepi, ish funksionar, pati reaguar në gazetën në fjalë duke shtuar se, “e drejta e pjesëtarëve të një kombi, pra edhe të një kombësie, që të mbajë mbiemrat në përputhje me natyrën e gjuhës së vet, është alfa e barazisë sonë. Pra, heroi i popullit, Zenel Hajdini, nuk është Zejnel Hajdinoviq…”

Mandej, në kohën e solidarizimit të nxënësve të gjimnazit me minatorët e Stari Tërgut’, që ishte një rezistencë e fortë nga ana e të rinjeve shkollarë në fjalë, atë natë, gjer sa rezistohej, erdhi Rabit Rexhepi dhe, nga afër e pa gjendjen se si të rinjtë shkollarë bënin rezistencë, ai këtë “akt” e përkrahu duke mos i qortuar të rinjtë se bënin “keq”, por, para se të dalë nga ky tempull i dijes, tha heshtur se, “edhe unë po të isha si këta, do të bëja një gjë të tillë. S’kanë faj, por kanë të drejtë…!”

Ky ishte Rabit Rexhepi, një figurë e rëndësishme e një kohe, i cili punoi dhe rezistoi si një intelektual i mirëfilltë i arsimit shqip. Por, ja ai sot na mungon. Ai sot i është rikthyer botës tjetër. Por, vepra e tij, madhëron dhe s’ do të duhej aspak të harrohet. Vdiq në moshën 86-vjeçare. Ishe një intelektual i merituar i qëndresës sonë./tefik selimi/rajonipress/