Nën përcëllimat e zjarrit që nuk u shua

Larg teje mbeta, brenda vetes e dëshirës sime të marrë

Vetëm këto dy drita u nisën pas teje
dritat dhe dora ime e djathtë
dora që të ftonte e të priste
si më të shtrenjtën dhuratë

Ti më shkrumoje sysh e më digjje pa pikë mëshire
siç i djeg bryma lulet e hershme të stinës që presim
e një hap kah unë nuk e bëje

Kot cicërruan e lotuan zogjtë e Çepurit
kot u shkundën e për toke u shtrinë
gjethet e zverdhura të stinës së ikur

Buzët e mia të etura mbetën
të vrara
të thara
nën përcëllimat e zjarrit që nuk u shua

Nuk e di ç pate
as buzët tua ku zunë në thua
Pres të ecësh udhës që dua

Sabit Rrustemi

( 15 mars 2016 )