Në panteonin e atdheut

Ju që ju takon vendi i nderit, Rend të renditeni në panteonin e atdheut. Lart ngritur me flakën e luftës dhe lirisë. Ne panteonin e burrave të dheut. Simbole të mendjes guximit dhe urtisë.

“PARA TEJE VET VRITEJ E KEQJA”

Hasan Remniku
Sa rrëmbyeshëm e kalërove gjokun
Në për netët e gjatë errësirë e pa hënë
Fluturoje por si shqiponjë mali
Korbat trembeshin
Ikshin frikshëm me korkamë
Si rrufeja kur godet në pikë vere godisje armikun
Përherë i pa trembur për atdheun
Kalërove gjokun që barti Azem Bejten
Të madhin kryetrimin Gjergj Kastriotin Skënderbeun
Kur të gjithë shokët ti dëbuan
Shumë i burgosën dhe ti vranë
Ju harru emri dhe dheu i zi fytyrës ju ra
Ti qëndrove u bëre roje e atdheut
Si vetëtime kalove çdo fushë e çdo mal
Mbete kujtim brezash
Frymëzim heronjsh
I pandalshëm në luftë por si stuhi nami
“Para teje vet vritej e keqja”
Varg frymëzim i të madhit Agim Ramadani

TËRË JETËN E JETËS

Hysen Terpeza
Vet e the me gojën tënde
Biro dhe kjo tokë e jona është Shypni
Tërë jetën e jetës për te luftove e punove
E pate zjarr ndezur në zemër dashuri
Në tërë botën e ece fole vetëm shqip
Për të dashurën Shypnin tënde Luftove
Shqip dhe vetëm shqiptarisht
U bëre ikonë vendosur në hartë atdheu
Ë këngë balade trim i paepur kreshnik
Mbete një simbol lufte dhe qëndrese
Simbol i shqiptarizëmës një flijim biblik

VET E PAE BAC

Mirko Gashit
Portret i skalitur në faqen e gurit atdhe
Në vijat tua shoh fytyrën time trashëgimi
Ndjejë aromën gjakë vëllazëri

Je një tregim jete dhembje e krenari
Gjurmë kohe mbetur në histori
Vizion i qartë ardhmëri
Një penë e prehët në dorën e lehtë
Me zjarrin e pashuar në zemër
Dritë e kthjellët në sy

Se sa e vështirë është jeta
Vet ti e pe bacë
Vështirë kur je i lidhur këmbë e duar me zi ngjir
E të jesh mendje ndritur
Një shpirt krejt i lirë

Ti bir shqiptari zemrën shqiponjë
Lindure rritur në kohë vuajtjesh
Ishe si një plis i bardhë flakë bore mbi vetull
Malësor bir malësie krenar
Rrënjë e gërdhajë shqiptar

Bacë a thonë se dardha pikë nën dardhë
Ishim jemi vëllezër gjeni e gjaku
Unë vllau yt i vogël ti baca im i madh

ATË DITË NË PREKAZ

Dhe ajri i qiellit digjej atë ditë në Prekaz
Çdo gjë e gjallë mbi tokë u mbështjellë në tym e zjarr
Nuk dihej se për të satën herë kjo tokë lahej në gjak
Egërsira gjakpirëse prapë i tregoi dhëmbët
Atë dite të paharruar marsi në Prekaz

Me gjithë fuqinë që kishte shpërthej trimëria
E liga frikë ngriti duart përfundimisht
U dorëzua u mund dhe u vetëvra
Po atë ditë u dha kushtrimi i qëndresës për liri
Kush kishte pak gjak në zemër të ngritët në këmbë
Flijimi i paparë nga gjumi zgjoj botën e pa anë

Botën e zgjoj dhe egërsi e gjakësorit krim i paparë
Dita morri emrin e legjendës Adem Jashari
Bota e pa anë përmendësh e mësoi emrin e ti heroik
Por si emrin e Adamit e të parit njeri njeri biblik
Emër i babës së gjithë njerëzimit në këtë botën tonë

EMBLEMË JETE

Agim Ramadanit
Ai vështrimi yt me ata sy shqiponje
Buron nga brendia e zemrës prush
Në kujtim atdheu je agim i përhershëm
Portret i gjallë në themele lirie skalitur

I ri si ishe do mbetesh përherë
S’do venitesh
Jo s’do plakësh kurrë

Gjitha fjalët që i the me gojë
I kishe në zemër
Nga thellësia e shpirtit i nxore
Me gjithë zjarrin që digjej përbrenda
Me punën e luftë i bëre veprat
Vet ju vure emër

S’di a ka ndodh
Dhe diku në këtë botën e madhe
Dhe një rast tjetër i njëjtë
Artisti të jetë
Dhe komandant lufte strateg
Luftëtar në vij fronti i par
Kush se kupton të vërtetën vlerë e madhe
Kurrë mos paftë ditë as dritë
I plasshin sytë në ballë

Ti je një emblemë lufte e jete
Agim i agimeve
Rrjedhë jete që me hovin e saj vazhdon
Frymëzim i përhershëm varg poezie
Thurje zemre me dashuri
Shtrirje vijë e pa këputur pikture
Melodi ëmbël futur në çdo këngë
Pikë e gjakut të pastër
Derdhur në tokë për këtë tokën
Nga toka jetë me plot gjallëri frymon

Kujtim dhimbjes
Lot i kthjellët rrjedhë
Shpresë e re në agim
Vesë e shtrirë në thërrmija dheu
Vulë krenarie në rrugë jete
Zoti e bekoftë veprën dhe gjakun tënde !

LINDJE E FLI KRENARE

Në pluhurin tokës ende të freskëta janë gjurmët
E shputave të zbathura këmbë fëmijërore
Aty ku janë dhe gjurmët tua Komandant Nijazi

Mu në mes të sheshit shtatorja jote qëndron krenare
Si lisat e moçëm dikur kryelartë atje lart në kopilaq
Që tani janë djegur dhe janë bërë krejt shkrumb

Në atë zjarrin e lisash u ngrohën gllabëruesit
Keq u shkatërruar pasuria dhe pjesë kujtesa
Zjarri najë përcëlloj sytë neve e bashkëluftëtarëve tu

Por si shenja në hartë të freskëta janë gjurmët
Në këtë pjesë administratën ku ma s’gjendet Mogilla
Komandant ne nuk u brengosem as ti mos u brengos shumë

Në hartë Kosove ende mungon Presheva legjendar
Ajo Presheva dashuria dhe dhimbja jote e madhe
Burrë Dardanie të patëm komandant lindje dhe fli krenare.

Demush Mehmeti