Na apo ata

Poezi nga Ymer Adem Llugaliu

Poezi kushtuar Bekim Fehmiut, me rastin e dymbëdhjetëvjetorit të vdekjes.

Ende nuk e dimë sakët, se kush e tërhoqi gishtin e kamzës së kobshme ?!
Na apo ata?
Ti apo ajo ?

Por e dimë se ajo goditi,mu në ballin e krenarisë sonë .
Krenari meskine kjo, që s’dinjoi me u përkul as mbi hinin e lavdisë sate.
Që u njisue me rrjedhën e Lumit të kombit.
Për me u mat me majat e dallgëve të Oqeanit në pambarim.

Heu, Bekim ! As mbas vdekjes s’ pranove qetësi.
E, na, geni yt, jemi shndrrue në gishta; që ndezin qirij,
hedhin ndonji lule të lagun lotësh vetmitar mbi banesat e fundit
herojesh, gjenish…
të papërfillur në gjallje –nën hijen, nën grushtin, nën thundrën e smirës,

egoizmit, zilis të liliputëve me putra Kainesh.

Ti i vetëm u ngrite mburoje e të gjithëve nga ujku, ndonëse ishe mu në
gojën e tij.
Na të gjithë nuk mujtem, as nuk tentuem me ushqye as me mbrojt
Madhështinë e talentit tand,
që në hapin ma të vrullshëm majave e flijove për ne.

Po, Bekim! Ti ma i madhi artist i Skenës reliefperthyeme Iliri, shkrumove
gardhiqe parcelash etnish.
Ti, Yll i pashuem ekrani, që zhbani muret e Trojes mes bokrrinave –
livadheve, Lindje – Perëndim.
Po Itaka; e ciflitun pushtimesh, e zhgenjyeme me vetveten.
S’të priti kurqysh.

Ymer Adem Llugaliu Podujevë, qershor 2009

Shpërndaje.
© RAJONIPRESS