Kthetra mesnate (Beqir Musliut)

Ndodh e humbim në këtë fushë lulëkuqesh, Që e kemi në fytyrat tona kur rigon vaji, Për ata që s`u kthyen në këngë as në varr, Dalim në breg të kohës dhe presim të agojë

Pas nesh vjen mesnata e therur pa magji
Ecim fshehtas gjurmave tona të gurëzuara
Pa i përmendur pranverat që nuk përsëriten
Në ballin tënd as në bregun që ëndërruam
Prapa çdo muri na pret një kafkë e bleruar
Harruar larg muranës pa emrin e vet të ri

A mund t`i zhveshim shpatat e përgjakura
E t`i ngulim në bebëzat gurore që përgjojnë
Nga kulisat e hijesuara të mesnatës së dehur
Mund t`i zhveshim shpatat po të flemë kurrë
Ç`muze do të mbeten zemrat tona të gjalla
Që shkundin psherëtimën si pluhur ashtëror
Nëse balsamohemi gjunjëzuaras para vetvetes
Vallë si të kthehemi në atë kremte të kaltër
E të hyjmë përsëri në lëkurën e njëri tjetrit

Diku na presin hijet tona të gozhduara
Duke kërkuar amforën e gjakut që rrodhi
Përpjetë këtij muri si faqe rrene të vërtetë
Nëse heshtjen e bëjmë të flasë si historia
Ç`do të thotë për arin e vet të ndryshkur
Ndodh e ngjallemi për fjalën që s`e thamë

Shaip Beqiri

Deçan, Gusht 1976