Iluzionet e motit (prozë poetike)

Kurrë s’e patëm në dorë Lirinë për ta mikluar si nëna fëmijën. E praninë e saj e kishim gjithnjë me vete, kudo. Patëm diellin e besimit në sy, edhe pse rreth nesh shfrynin kuçedrat për ta përvëluar lëkurën tonë, për ta djegur mendjen tonë e për të na e vrarë hapin.

Ishte lidhja me besën që nuk na linte të shkonim rrugëve të errëta e që na pastronte nga mëkatet e pabëra.

Përherë të vonuar në rënie-uljet kohore, nganjëherë të mashtruar nga iluzionet e motit në telat e çiftelisë, zemrën e kishim tutje, atje ku jetohej lirshëm.

Në ditët e mëdha të Lirisë, një i harbuar tha:
Unë mund të kalëroj mbi ty, fitore e arritur, si mbi pelën e shfrenuar, të vjel gjithë të mirat në ditët e para pranverore për t’i nxjerrë në treg të gjitha plagët e dhimbjet e këtij trualli të lashtë! Dhe ai kalëroi pamëshirshëm, hapi edhe varre e varrë të reja, e unë më kurrë s’ta pashë buzëqeshjen në buzë, s’të dëgjova t’u rrëfeje fëmijëve për ylberet e begatisë, për shpresat e realizuara.

Jo, jo, as qeshje nuk pashë më në fytyrën tënde.

Ramadan Mehmeti